Ritchie Herron — mijn detransitieverhaal bij Gript Media
In dit uitgebreide interview bij het Ierse Gript Media vertelt Ritchie Herron zijn verhaal van A tot Z.
Over Ritchie Herron
Ritchie Herron is een ambtenaar uit Newcastle upon Tyne in het Verenigd Koninkrijk. In dit interview bij het Ierse Gript Media vertelt hij zijn verhaal als detransitioner. Ruim tien jaar geleden begon hij met de hulp van de NHS aan een transitie om als trans vrouw te leven. Hij veranderde zijn naam in een vrouwelijke naam, nam hormonen en onderging in 2018 een grote operatie. Inmiddels beschouwt hij dat als de grootste vergissing van zijn leven en leeft hij weer als man. Hij benadrukt dat de taal eromheen belangrijk is: in zijn beleving is hij nooit echt van geslacht veranderd, maar altijd man geweest.
Wat detransitie voor hem betekent
Voor Herron betekent detransitie loslaten van het idee dat je je geslacht kunt veranderen. Hij wijst erop dat detransitie vaak wordt voorgesteld als een eenvoudig, afgerond proces, maar dat dit voor hem niet zo is. Door de operatie en de langdurige effecten is hij volgens eigen zeggen voor de rest van zijn leven afhankelijk van hormonen; volledig stoppen kan niet. Een echte detransitie zou voor hem betekenen die medische afhankelijkheid helemaal achter zich te laten, wat in zijn situatie niet mogelijk is.
Gemiste signalen en het pad naar transitie
Herron vertelt dat het idee om te transitioneren rond zijn 23e ontstond, in een periode van een ernstige mentale crisis. Hij beschrijft een voorgeschiedenis met dwangmatig gedrag, angst en depressie, en zegt dat hij gay is. Volgens hem werden zijn psychische problemen door hulpverleners steeds uitgelegd vanuit het feit dat hij trans zou zijn: depressie en angst kwamen voort uit zijn trans-zijn, en latere twijfels werden geweten aan een transfobe samenleving of aan zijn dwangstoornis. Hij vertelt over een groot aantal afspraken bij de genderkliniek over een periode van jaren, waarbij hij meermaals nee zei en herhaaldelijk opnieuw werd gevraagd. Zijn moeder uitte zorgen, maar die werden volgens hem terzijde geschoven. Hij geeft aan dat hij de NHS voor de rechter daagt, omdat veel signalen volgens hem werden gemist en hij antwoorden zoekt.
Terugblik en zijn boodschap
Achteraf ziet Herron zijn klachten als signalen van problemen waarvoor hij eigenlijk psychische hulp nodig had. Hij noemt onder meer trekken van ADHD en autisme en een geschiedenis van angst, depressie en dwang. Hij vertelt dat hij zijn verhaal openlijk heeft gedeeld in Britse media en dat dit hem heeft geholpen in zijn verwerking, ook al kostte het veel tijd en kreeg hij tegenwind, waaronder het verwijt een grifter te zijn. Hij hoopt dat anderen op het juiste moment hulp aannemen. Over de rol van scholen en opvoeders zegt hij dat er geen pasklare regel is en dat de aanpak van de situatie afhangt; hij pleit voor het herstellen van gezag in scholen en in de verhouding tussen ouder en kind.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.