De tragedie van transitiespijt — interview Ritchie Herron
Een diepgaand interview met Ritchie Herron over de tragedie van transitiespijt, de weg die hij heeft afgelegd en zijn inzet om het systeem dat hem faalde te hervormen. Hij deelt hoe hij omgaat met de medische en psychologische gevolgen en waarom hij zijn verhaal blijft vertellen ondanks de emotionele tol die dat eist.
Over Ritchie Herron
Ritchie Herron groeide op in een mijnstadje in het noordoosten van Engeland. Al jong worstelde hij met hevige angst, dwangmatige gedachten (OCD) en een obsessieve drang om online te zijn. Hij vertelt dat hij rond zijn elfde of twaalfde besefte dat hij homoseksueel was, maar daar zo bang voor was dat zijn angst en paniekaanvallen steeds verder oplaaiden. In dit interview met Connor vertelt hij hoe die innerlijke strijd hem uiteindelijk naar transitie leidde, en waarom hij nu zijn verhaal naar buiten brengt.
De weg naar transitie
Op zoek naar een verklaring voor zijn klachten stuitte Ritchie rond zijn 25e op transgenderfora. Daar kreeg hij volgens hem te horen dat hij moest transitioneren, omdat hij anders binnen enkele jaren niet meer zou leven. Door die urgentie nam hij een lening en regelde hij een snelle, particuliere beoordeling in Schotland: binnen twee dagen en drie afspraken kreeg hij een diagnose. In april 2014 begon hij met hormoonremmers. Hij beschrijft hoe hij twee jaar lang heen en weer ging over een operatie, telkens twijfelde en om therapie vroeg, maar uiteindelijk uit angst dat de kans zou verdwijnen alsnog instemde. Twee dagen voor zijn 31e verjaardag onderging hij de operatie.
Complicaties en spijt
De ingreep verliep volgens Ritchie zeer moeizaam: hij verloor veel bloed en kreeg pas dagen later een bloedtransfusie. Daarna volgden infecties, problemen met plassen en meerdere hersteloperaties. Hij vertelt dat hij vrijwel direct spijt voelde, maar dat zijn genderzorgverleners die spijt toeschreven aan zijn OCD en aan de narcose, in plaats van die serieus te nemen. Hij noemt dit een vorm van gaslighting. Ritchie spreekt liever van "transrouw" dan van spijt: rouw om het besef dat hij dit niet nodig had, om wat hij is kwijtgeraakt en om het leven dat hij anders had kunnen leiden.
Systeemkritiek en juridische stappen
Ritchie verwijt het systeem dat het volgens hem alleen op bevestiging is gericht en onderliggende problemen zoals zijn angst en OCD negeerde. Hij wijst op financiële belangen rond hormonen en puberteitsremmers en op online dynamieken waarin oudere gebruikers jongere mensen aanmoedigen. Hij benoemt dat hij nu levenslang afhankelijk is van medische zorg en geen seksdrift meer heeft. Daarom is hij naar eigen zeggen een van de eersten die de NHS aanspreekt op dit onderwerp; niet voor zichzelf alleen, maar om verandering af te dwingen. Tegelijk wil hij niet dat "detransitie" zijn hele identiteit wordt: hij ziet het als een proces met een houdbaarheidsdatum en wil daarna weer gewoon zijn eigen leven leiden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.