Mijn transitie is mislukt — Ritchie Herron over zijn spijt
Ritchie Herron deelt zijn pijnlijke ervaring over hoe zijn geslachtstransitie mislukte en de enorme schade die dat aanrichtte.
Over Ritchie Herron
In dit Engelstalige interview vertelt Ritchie Herron over zijn geslachtstransitie en de spijt die daarop volgde. Hij benadrukt dat de persoon die nu spreekt niet dezelfde is als jaren geleden: hij zegt veel werk te hebben verzet aan zijn psychische klachten om stabieler en gezonder te worden. Vanuit die afstand kijkt hij terug op het traject dat tot zijn operatie leidde, en op de gevolgen die daarvan onomkeerbaar bleken.
Het traject naar de operatie
Herron beschrijft hoe weinig ruimte er was om zijn beslissing echt te toetsen. Met de chirurg sprak hij naar eigen zeggen nauwelijks; gesprekken liepen via een hoofdverpleegkundige, en afspraken vonden plaats in groepen van drie of vier mensen, waardoor er weinig gelegenheid was om grondig door te praten. De laatste keer dat hij zijn eigen lichaam zag, ging het gesprek vooral over of hij voldoende ontharing had gehad. Hij vertelt dat hij de avond voor de operatie tegen zichzelf schreeuwde en wilde weglopen, maar het toch niet deed. Hij neemt daarin zelf verantwoordelijkheid, maar wijst er ook op dat een samenleving juist artsen en instanties heeft om kwetsbare mensen te beschermen, en dat die bescherming voor hem ontbrak.
Kwetsbaarheid, escapisme en validatie
Herron koppelt transitie bij veel mensen aan onderliggende psychische nood en een verlangen om aan verantwoordelijkheid te ontsnappen. Hij stelt dat hormonen bij mannen vooral bestaande kenmerken verzachten en iemand er jonger laat uitzien, niet werkelijk als vrouw. Hij ziet bij sommigen een wens om verzorgd te worden in plaats van de lasten van het volwassen leven te dragen, en legt een verband met de aantrekkingskracht van anime, dat emoties heel visueel toont en daarmee aansluit bij mensen die emoties moeilijk lezen. Tegelijk waarschuwt hij dat zulke verbanden nooit zwart-wit zijn. Zelf zegt hij voor transitie zeer depressief te zijn geweest; de operatie voelde als een uitweg, mede door de stroom van complimenten en bevestiging die erbij hoorde, ook al noemt hij die validatie soms voorwaardelijk.
Detransitie, isolement en zijn boodschap
Wie detransitioneert, verliest volgens Herron vaak het steunnetwerk dat eerder onvoorwaardelijk leek, en raakt geïsoleerd en beoordeeld. Hij beschrijft hoe detransitioners voortdurend voorbehouden moeten maken die transitioners niet hoeven te maken, en hoe hij zelf is uitgescholden. Hij vertelt over iemand die op dezelfde dag bij dezelfde chirurg een operatie onderging, technisch een goed resultaat had, maar het toch volledig betreurde. Voor Herron was openlijk over zijn verhaal praten vooral een vorm van protest tegen deze operaties. Hij wil mensen niet de les lezen, maar informatie en toestemming geven om het niet te doen. Hij verwijst naar onderzoek van recente jaren dat volgens hem laat zien dat suïcidaliteit na de operatie sterk toeneemt, en sluit af met de conclusie dat hij wenste dat hij het nooit had gedaan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.