Lessen uit de grootste jeugdgenderkliniek ter wereld — Hannah Barnes bij SEGM
Hannah Barnes onderzocht jarenlang de Tavistock Gender Identity Development Service, de grootste jeugdgenderkliniek ter wereld.
Over Hannah Barnes
Hannah Barnes werkte vijftien jaar bij de BBC in Londen en specialiseerde zich in analytische en onderzoeksjournalistiek. De laatste vierenhalf jaar onderzocht zij de kwaliteit van de zorg voor genderzoekende jongeren in Engeland. Dat onderzoek mondde uit in haar boek over de Gender Identity Development Service (GIDS) van de Tavistock-kliniek, lange tijd de enige nationale aanbieder van jeugdgenderzorg in Engeland en de grootste kliniek in haar soort ter wereld. In deze presentatie benadrukt zij dat het haar niet gaat om het ontkennen van trans-identiteiten, maar om de veiligheid van een zorgdienst en de toereikendheid van behandelingen die op kwetsbare jongeren werden toegepast.
Behandeling zonder bewijs
GIDS begon volgens Barnes met het juiste idee: een onderzoek vanaf 2011 waarin 44 jongeren puberteitsremmers konden krijgen vanaf hun twaalfde, om de Nederlandse bevindingen te toetsen. Maar de kliniek wachtte de data niet af. Vanaf medio 2014 werden puberteitsremmers standaardpraktijk buiten onderzoeksverband, op basis van het puberteitsstadium in plaats van leeftijd. Volgens een clinicus uit die tijd speelde mee dat de Nederlanders het deden en dat de organisatie Mermaids erop aandrong. Tegelijk verschoof de doelgroep ingrijpend: het aantal verwijzingen vertienvoudigde in vijf jaar, van 139 naar 1.419, en de verhouding kantelde van twee derde jongens naar twee derde meisjes, vaak met depressie, angst, eetstoornissen of trauma. Deze jongeren waren niet de groep uit de Nederlandse studies.
Gemiste kansen en informatie die niet werd doorgegeven
Toen GIDS' eigen onderzoeksdata rond 2016 geen verbetering in welzijn lieten zien, en alle deelnemers die oud genoeg waren doorgingen naar hormonen, volgde geen koerswijziging. Barnes beschrijft hoe waarschuwingen al teruggingen tot 2005 (Sue Evans), een advies uit 2015 om verwijzingen te begrenzen, en een rapport van Dr. David Bell uit 2018 namens tien clinici. Ze wijst ook op informatie die families niet kreeg, zoals chirurgische problemen bij vroeg geblokkeerde jongens door onvoldoende huid. Een conceptfolder hierover werd opgesteld maar niet goedgekeurd; pas in mei 2019 werd deze informatie routinematig verstrekt.
Lessen voor verantwoorde zorg
Barnes destilleert uit het verhaal van GIDS zeven lessen: reageer op veranderend bewijs, bied meer dan één behandelpad, grijp kansen om bij te sturen, houd professionele afstand tot belangengroepen, wees eerlijk over wat onbekend is zodat jongeren en gezinnen volledig geïnformeerde toestemming kunnen geven, luister naar personeel dat zorgen uit, en verzamel degelijke data met goed onderzoek. Ze verwijst naar de rechtszaak van Keira Bell, waarbij bleek dat de kliniek in dertig jaar nauwelijks betekenisvolle data had verzameld. Volgens Barnes wil iedereen het beste voor deze jongeren, en is het tijd dat anderen de gesprekken voortzetten die voormalig GIDS-personeel begon.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.