Sharron Davies: "CEO's bang voor DEI-afdeling" over vrouwensport
In dit interview bespreekt Sharron Davies hoe angst voor woke-cultuur en DEI-afdelingen ervoor zorgt dat bestuurders zwijgen over de bescherming van
Over Sharron Davies
Sharron Davies is een Olympisch medaillewinnende zwemster en auteur van het boek Unfair Play: The Battle for Women's Sport. In dit Engelstalige interview vertelt zij over de Women's Sport Union, een nieuwe organisatie die zij samen met Tracy Edwards heeft opgericht. Het doel is om de vrouwencategorie in de sport te beschermen en te zorgen dat sportbonden de wet naleven. Davies verwijst naar een uitspraak van het Britse Supreme Court van afgelopen april, waarin werd vastgelegd dat vrouwen worden gedefinieerd op basis van biologisch geslacht en dat mannen die zich vrouw voelen niet thuishoren in ruimtes die alleen voor vrouwen bedoeld zijn, zoals kleedkamers, gevangenissen en vrouwensport.
Bescherming op alle niveaus
Volgens Davies is de strijd met de gerechtelijke uitspraak nog niet gewonnen. Zij stelt dat er in het Verenigd Koninkrijk nog 34 sporten zijn die de vrouwencategorie niet beschermen. Een veelvoorkomend compromis is dat alleen de top, ongeveer 1 procent van de sportsters, wordt beschermd, terwijl breedtesport, jeugd en recreatieve sport buiten beschouwing blijven. Davies noemt dit oneerlijk: het is volgens haar niet houdbaar om te zeggen dat elitevrouwen het waard zijn om beschermd te worden en de rest van de vrouwen niet. Zij wijst erop dat ook in clubcompetities bij sporten als golf en tennis vrouwen wegblijven zodra zij tegen een man moeten spelen.
Angst, DEI en de rol van bestuurders
Een centraal thema in het gesprek is waarom vrouwen en meisjes niet simpelweg weigeren mee te doen. Davies wijt dit aan intimidatie en aan de druk om "aardig" te zijn. Zij stelt dat de CEO's van sportorganisaties de taak hebben om de wet te handhaven, maar dat zij zich naar haar zeggen laten afschrikken door DEI-functionarissen binnen hun bestuur. De Women's Sport Union wil deze bestuurders eraan herinneren dat zij verantwoordelijk zijn voor het beschermen van de vrouwencategorie. Davies noemt dat dit in fases gebeurt: eerst vriendelijk wijzen op hun verantwoordelijkheid, en pas als laatste stap juridische actie tegen individuele bestuurders. Zij wijst er ook op dat aansprakelijkheidsverzekeringen mogelijk niet meer geldig zijn wanneer organisaties zich niet aan de wet houden, wat volgens haar een reden was voor de Engelse voetbalbond (FA) om de vrouwencategorie te beschermen.
Zichtbaarheid en kansen voor vrouwen
Davies plaatst het debat in een bredere context van ongelijkheid in de sport. Zij stelt dat vrouwensport slechts een klein deel van het sponsorgeld en de media-aandacht krijgt. In dat licht vindt zij het extra pijnlijk dat vrouwen ook nog eens eerlijke competitie wordt ontzegd. Zij geeft het voorbeeld van een vader van een vijftienjarige dochter die tegen jongens moest spelen en daaronder leed, maar die niet samen met andere ouders durfde op te staan uit angst voor de gevolgen voor hun kinderen. De Women's Sport Union biedt aan om anoniem als spreekbuis op te treden. Davies verwijst verder naar maatregelen in de Verenigde Staten en naar recente ontwikkelingen rond het Internationaal Olympisch Comité als voorbeelden dat verandering mogelijk is wanneer mensen zich uitspreken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.