Soren Aldaco getuigt in Texas over HB 1686 — detransitie na mastectomie
Detransitioneerder Soren Aldaco getuigt voor het Texas-parlement over haar ervaringen met medische transitie als minderjarige. Ze spreekt over de botched mastectomie die zij onderging en haar lopende rechtszaak tegen de betrokken zorgverleners. Haar getuigenis bij de behandeling van wetsvoorstel HB 1686 is een krachtig pleidooi voor betere bescherming van minderjarigen in de genderzorg.
Over Soren Aldaco
Soren Aldaco getuigt voor het parlement van Texas over wetsvoorstel HB 1686. Zij beschrijft zichzelf als iemand die zowel aan de omschrijving van trans als van gedetransitioneerd voldoet, en die haar genderdysforie inmiddels buiten de medische weg om heeft leren hanteren. In haar getuigenis vertelt zij dat zij op haar elfde sociaal begon te transitioneren, op haar zeventiende startte met testosteron en oestrogeenblokkers, en op haar negentiende een dubbele mastectomie onderging. Zij benadrukt dat zij uit Texas komt en dat het verhaal dat zij vertelt zich daar afspeelt.
Complicaties na de mastectomie
Aldaco vertelt dat zij na haar operatie te maken kreeg met ernstige complicaties. Volgens haar getuigenis werd zij wekenlang met haar zorgen afgewimpeld en daarna door haar zorgverleners genegeerd. Emotioneel kwetsbaar en zonder pijnstilling bracht zij naar eigen zeggen acht uur alleen door op een spoedeisende hulp, voordat haar littekens opnieuw werden opengemaakt, er drains werden ingehecht en er bloed uit haar borstholte werd verwijderd. Deze ervaring bracht haar tot de vraag waarom een materiële, lichamelijke ingreep wordt gezien als de uiteindelijke oplossing voor leed dat volgens haar grotendeels mentaal van aard is.
Een alternatieve weg: zelfcompassie
Minder dan zes maanden later stopte Aldaco met hormoonbehandeling en begon zij aan wat zij een proces van herovering noemt. In plaats van haar lichaam als verkeerd of haar negatieve gevoelens als iets om te overwinnen te zien, zocht zij naar een andere manier om met haar genderdysforie om te gaan. Zij verwijst naar onderzoek van Kristin Neff over zelfcompassie, met drie componenten: mindfulness (negatieve gedachten en gevoelens accepteren zoals ze zijn), gedeelde menselijkheid (erkennen dat alle mensen onvolmaakt zijn en pijn kennen) en zelfvriendelijkheid (mild blijven voor jezelf, juist als het moeilijk is). Ook noemt zij haar tienjarige zusje als reden om een ander voorbeeld te willen zijn. In haar getuigenis pleit zij niet tegen affirmatie van kinderen, maar stelt zij dat de manier waarop je kinderen bevestigt ertoe doet, en dat er mechanismen moeten zijn die zelfexpressie, veerkracht en herstel ondersteunen.
Kritiek op de zorgpraktijk
Aldaco plaatst de omgang met genderdysforie binnen de bredere geestelijke gezondheidscrisis. Zij beschrijft de gendergerelateerde zorg die zij als adolescent ontving als een uitgebreide placebo die haar in staat stelde zich te identificeren buiten een leven van neurodivergentie, trauma en gendernonconformiteit om: van een luide, autistische, gendernonconforme meid naar een onbezorgde jongen. Volgens haar geldt niet dat iedereen die transitioneert genderdysforie ervaart, en niet dat iedereen met genderdysforie transitioneert. Zij stelt dat de term "best practice" in de praktijk vaak "enige praktijk" betekent, en dat verantwoording vragen van een medisch systeem dat volgens haar gemak en conformiteit boven gezondheid stelt, de eerste stap is naar zorg die werkelijk werkt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.