Soren Aldaco — Gen Z's obsessie met gender
In dit gesprek analyseert Soren Aldaco hoe sociale media, fandomcultuur en online gemeenschappen jonge mensen — met name meisjes — massaal naar
Over Benjamin Boyce en Soren Aldaco
In deze aflevering van zijn gespreksreeks spreekt interviewer Benjamin Boyce met Soren Aldaco, een detransitioner die als onderzoeker werkt binnen de psychologie en bij een universitair onderzoekscentrum voor toegankelijkheid en handicap. Aldaco vertelt dat ze als kind van elf via online kunst- en fandomgroepen voor het eerst met een transidentiteit in aanraking kwam, zich jarenlang als transjongen identificeerde, op latere leeftijd medisch transitioneerde en zich uiteindelijk detransitioneerde. Het gesprek draait grotendeels om hoe internet, sociale media en online gemeenschappen de identiteitsvorming van haar generatie beïnvloeden.
Internet, identiteit en de drang naar extremen
Aldaco legt uit dat het verkennen van grenzen ("edginess") een normaal onderdeel is van opgroeien, maar dat algoritmes dit volgens haar versterken door jongeren steeds nichere en extremere content voor te schotelen om hun aandacht vast te houden. Ze beschrijft hoe het zoeken naar een identiteit jongeren wegtrekt van wat zij "het centrum" noemt: een innerlijk verankerd maar naar buiten toe flexibel gevoel van zichzelf. In plaats van geleidelijk tot rust te komen, spiralen jongeren volgens haar steeds verder naar buiten zonder te stabiliseren. Ze koppelt dit aan haar idee dat identiteitsvorming belichaamd is en samenhangt met de lichamelijke veranderingen van de puberteit, en plaatst zowel transidentiteiten als andere online radicaliserende groepen in dat kader van reacties die wegdrijven van dat centrum.
Online gemeenschappen en concurrerende modellen
Toen ze nog transgeïdentificeerd was, was Aldaco lid van duizenden Facebookgroepen binnen wat "Leftbook" werd genoemd. Ze beschrijft eindeloze discussiegroepen met eigen jargon, waarin felle debatten woedden tussen kampen die haar beschrijving "tucute" (identiteit en zelfexpressie staan centraal, het lichaam doet er niet toe) en "truscum" (transgenderisme als medische conditie) noemden. Wie het verkeerde acroniem gebruikte, kon uit een groep worden gezet. Ze schetst eenzelfde patroon in een grote groep rond autistische identiteit, waar onenigheid over labels de gemeenschap uiteendreef. Volgens haar kenmerkten deze ruimtes zich door weinig ruimte voor echt meningsverschil; mensen die oprechte vragen stelden werden eruit geduwd. Ze merkt op dat veel hiervan zich nog steeds achter gesloten deuren afspeelt in privégroepen, en dat ze als student ziet dat nieuwere studenten minder vaak hun voornaamwoorden vermelden dan enkele jaren geleden.
Transitie, detransitie en wat erna kwam
Aldaco vertelt dat haar identiteit serieuzer werd nadat ze op haar zestiende haar biologische vader en stiefmoeder leerde kennen, die haar in haar identiteit bevestigden, terwijl het gezin dat haar had grootgebracht meer tijd vroeg. Een psychiater duidde haar leed tijdens een opname als gevolg van genderincongruentie. Ze beschrijft hoe ze als kind online te maken kreeg met grooming en seksueel misbruik. Onder behandeling van een nurse practitioner kreeg ze op haar negentiende testosteron en gebruikte ze naar eigen zeggen op een gegeven moment veertien medicijnen tegelijk voor uiteenlopende lichamelijke klachten die volgens haar niet aan de testosteron werden gekoppeld. Toen ze besloot de testosteron hoe dan ook te stoppen vanwege haar gezondheid, opende ze haar gedachten over de identiteit zelf. Via studies in antropologie en sociologie kwam ze tot het inzicht dat een zelf zich ontwikkelt uit sociale ervaringen. Vandaag zegt ze vrede te hebben met vrouw-zijn, vindt ze betekenisvolle gemeenschap in honkbal, en richt haar onderzoek zich op mindset-interventies om deze groep beter te helpen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.