Spijt van transitie: 'Ik zit nu in het verkeerde lichaam'
Een Nederlandse reportage over mensen die spijt hebben van hun geslachtsverandering en nu het gevoel hebben in het verkeerde lichaam te zitten — een lichaam dat door medische ingrepen onherroepelijk is veranderd. De reportage geeft een stem aan een groep die zelden gehoord wordt en laat zien hoe complex en pijnlijk de werkelijkheid na transitie kan zijn.
Over de reportage
Deze Nederlandse reportage geeft het woord aan mensen voor wie de transitie niet bracht wat ervan werd verwacht. Aan het woord komen onder anderen Patrick, die zwaar werd getroffen door de gevolgen van zijn behandeling, en zijn naaste die hem dagelijks verzorgde. Daarnaast komen anderen aan bod die nog midden in hun transitie staan of erop terugkijken. De makers benadrukken dat de mensen die in beeld durven te komen slechts "het topje van de ijsberg" vormen en dat veel anderen zich om uiteenlopende redenen niet durven te laten zien.
Patrick: een leven dat kapotging
Een groot deel van de reportage draait om Patrick. Hij komt nauwelijks nog buiten en ervaart zijn situatie als een gevangenis: "die deur moet er eigenlijk uit", maar de sleutel lijkt weggegooid. Zijn lichaam doet pijn en hij is afhankelijk van dagelijkse medicatie, die vanwege eerdere suïcidepogingen onder beheer van zijn verzorger wordt gehouden. Waar hij eerst een vrolijke jongen was, raakte hij in een zware depressie en wilde hij eigenlijk niet meer leven. In de reportage wordt verteld dat hij na een lange lijdensweg en een snel afnemende gezondheid onverwacht is overleden, 45 jaar oud.
Vertrouwen op de zorg en de gevolgen
Een terugkerend thema is het vertrouwen dat in de artsen en de zorg werd gesteld. Een naaste vertelt dat zij eerst achter de transitie stond, omdat die werd voorgesteld als oplossing voor psychische problemen, en dat het achteraf "helemaal fout" bleek te zijn. Daarbij klinkt de bittere constatering dat de behandelaars niet beseffen wat er bij Patrick is aangericht. De reportage laat zo zien hoe ingrijpend en onomkeerbaar medische ingrepen kunnen uitpakken wanneer de verwachte verlichting uitblijft.
Spijt, verdriet en spreken durven
Naast Patrick komen anderen aan het woord over hun gemengde gevoelens. Iemand vertelt over littekens op de borst en over een kinderwens die moeilijk bespreekbaar is: huilen verandert niets aan wat verloren is gegaan, en het gevoel altijd "sterk en groot" te moeten zijn maakt openheid over verdriet lastig. Ook komt een spreekbeurt bij een studentenvereniging aan bod, waar het bestuur de leden vooraf waarschuwde vanwege de gevoeligheid van het onderwerp en de bespreking van genderdysforie. De reportage geeft daarmee ruimte aan ervaringen die zelden gehoord worden, juist omdat veel betrokkenen zich niet durven uit te spreken.