Genspect-directeur Stella O'Malley en Joe Burgo over de Killarney Group
Stella O'Malley en psycholoog Joe Burgo bespreken de Killarney Group, een initiatief van Genspect gericht op het samenbrengen van critici van genderbevestigende zorg voor jongeren. Ze delen hoe het netwerk werkt, welke professionals deelnemen en wat de groep wil bereiken in het internationale debat over jeugdgenderzorg.
Over Stella O'Malley en Joe Burgo
Stella O'Malley is directeur van Genspect en Joe Burgo is vicedirecteur; beiden zijn psychotherapeut. In dit gesprek lichten zij toe wat Genspect is en hoe de organisatie zich verhoudt tot WPATH, de World Professional Association for Transgender Health. Volgens hen werd WPATH, opgericht in de late jaren zeventig als een gemengde groep van trans personen en professionals, in het begin van de jaren 2000 overgenomen door activisten. Genspect omschrijven zij als een tegenorganisatie die een ander beeld wil bieden van hoe iemand genderdivers kan zijn, namelijk zonder medicalisering. Het idee is dat mensen een genderdivers leven kunnen leiden zonder dat dat een medisch traject hoeft in te houden.
De Killarney Group en een alternatief voor WPATH
Genspect kondigt een denktank aan die een niet-medische gids wil ontwikkelen als alternatief voor de standaarden van WPATH. Hieraan dragen deskundigen en denkers bij uit verschillende vakgebieden die volgens Genspect door genderideologie worden geraakt. O'Malley en Burgo verwijzen naar een conferentie die zij in april in Killarney hielden, met onder meer onderwijzers, juristen, feministen en detransitioners die een ander perspectief presenteerden dan de medische professionals die vlakbij over puberteitsremmers en operaties spraken. Genspect zegt bewust naar dezelfde plekken en momenten als WPATH te gaan om wel het debat aan te gaan, omdat WPATH zich volgens hen opstelt onder het motto "no debate". De volgende conferentie staat gepland in Denver, Colorado, in november, tegenover de WPATH-conferentie.
Kritiek op het affirmatieve model
O'Malley en Burgo bekritiseren het zogeheten affirmatieve model, dat volgens hen ongeveer tien jaar geleden opkwam en waarvoor geen langetermijnonderzoek bestaat. Als psychotherapeuten zeggen zij wel pijn en gevoelens te bevestigen, maar niet automatisch de conclusie dat iemand in het verkeerde lichaam zit. Zij maken zich zorgen dat het beeld terugvalt op rigide genderrollen: een jongen die graag een jurk draagt zou dan eigenlijk een meisje zijn, terwijl men volgens hen veertig jaar geleden juist de mogelijkheden voor genderrollen probeerde te verruimen. Burgo verwijst naar het boek van Hannah Barnes over de Tavistock-kliniek en stelt dat een groot deel van de verwezen adolescenten op het eigen geslacht viel. Daaruit leiden zij de zorg af dat vooral feminiene jongens en lesbische meisjes betrokken raken, en dat ook veel kinderen met autisme een letterlijk begrip hebben en transitie als oplossing zien voor gevoelens van vervreemding.
Detransitioners en de gevolgen
Het gesprek staat stil bij detransitioners. O'Malley beschrijft hoe zij op de conferentie in Killarney mensen sprak die hun verhaal deelden in een panel. Zij benadrukken dat de gevolgen van operaties ingrijpend en soms onomkeerbaar kunnen zijn. Burgo noemt het voorbeeld van een jonge, feminiene homoseksuele man die als adolescent overtuigd raakte dat hij een meisje moest zijn. Genspect zegt via de website jenspect.org programma's en gesubsidieerde psychotherapie aan te bieden voor detransitioners, naast bronnen voor ouders en onderwijzers. De sprekers benadrukken dat zij het debat blijven opzoeken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.