Trans kinderen: het is tijd om te praten — Stella O'Malley
Dit gesprek rondom O'Malleys documentaire 'Trans Kids: It's Time to Talk' laat zien hoe zij het debat over genderzorg bij kinderen wil doorbreken. Als Ierse psychotherapeute bespreekt ze de risico's van overhaaste medicalisering en de noodzaak van exploratieve therapie. De documentaire veroorzaakte bij de BBC flinke commotie omdat ze kritisch is over de heersende affirmatieve aanpak.
Over Stella O'Malley
Stella O'Malley is een Ierse psychotherapeute en auteur die opgroeide in Dublin in de jaren zeventig en tachtig. In dit gesprek vertelt ze dat ze zich vanaf ongeveer haar derde jaar heel stellig een jongen voelde: ze kleedde zich als jongen, ook op haar strenge katholieke school, en haar omgeving liet dat grotendeels begaan, iets wat ze omschrijft als "benign neglect" in plaats van bewuste acceptatie. Tijdens de puberteit kwam voor haar een keerpunt, waarna ze zichzelf als vrouw aanvaardde. Ze benadrukt dat dit haar eigen ervaring is en niet de enige mogelijke uitkomst. Ze studeerde counseling en psychotherapie en cognitieve gedragstherapie, schreef boeken over opvoeding en mentale gezondheid, maakte in 2018 de documentaire "Trans Kids: It's Time to Talk" en richtte mede de organisatie Genspect op.
Childhood-onset en de nieuwe tienergroep
O'Malley beschrijft haar eigen ervaring als klassieke "childhood-onset" genderdysforie: jong begonnen, zeer zichtbaar voor de hele omgeving. Volgens haar groeit volgens vrijwel elk onderzoek bij kinderen een groot deel daar weer overheen, waarbij een aanzienlijk deel later homoseksueel, lesbisch of biseksueel blijkt. Ze stelt dat er sinds ongeveer 2012 een nieuw en heel ander patroon zichtbaar werd: grote aantallen tieners, vooral meisjes, die zich plotseling melden. Deze groep kenmerkt zich volgens haar door hoge bijkomende kwetsbaarheden zoals autisme, ADHD, angst en eetstoornissen, en de dysforie ontstaat vaak na een lange tijd online. Ze ziet hierin een nieuw fenomeen dat een andere, meer onderzoekende benadering vraagt dan het automatisch bevestigen van een tienerverklaring.
Affirmatieve zorg, therapie en debat
O'Malley is kritisch op het affirmatieve model, dat ze beschrijft als een traject van sociale transitie, puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en eventueel operaties, waarbij de therapeut meer facilitator dan therapeut wordt. Ze waarschuwt dat puberteitsremmers de seksuele ontwikkeling stilzetten en wijst op zorgen rond bijvoorbeeld botdichtheid en vruchtbaarheid. Ze pleit voor exploratieve therapie waarin onderliggende trauma's, eetstoornissen, autisme of angst eerst worden onderzocht in plaats van bij de conclusie te beginnen. Tegelijk verwerpt ze het idee dat het uitblijven van affirmatieve zorg automatisch tot zelfdoding leidt; ze verwijst naar onderzoek waarin ze stelt dat het risico bij genderdysforie lager ligt dan bij sommige andere aandoeningen, en benadrukt dat zelfdoding een te ernstig onderwerp is om als drukmiddel in te zetten. Haar centrale boodschap is dat alleen open gesprek en debat, niet onderdrukking van meningen, tot betere zorg leiden. Ze noemt zichzelf in die zin juist iemand die bescherming van transgenders nastreeft.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.