Puberteitsblokkeerders hebben "generaties kinderen ernstig beschadigd" — Tavistock-klokkenluider
Een klokkenluider van de beruchte Tavistock genderkliniek stelt dat puberteitsblokkeerders generaties kinderen ernstig hebben beschadigd.
Over Dr. David Bell, klokkenluider van de Tavistock
Deze video bevat een interview met Dr. David Bell, psychiater die naar eigen zeggen dertig jaar bij de Tavistock-organisatie in Londen werkte en governor was. In 2018 trok hij aan de bel over de gespecialiseerde genderdienst voor kinderen en adolescenten, bekend als GIDS. Hij stelde een eigen rapport op waarin hij wees op ernstige gevaren voor kinderen en jongeren en riep op tot een onderzoek. Het interview vindt plaats naar aanleiding van de publicatie van het uiteindelijke Cass-rapport, na een traject van naar zijn zeggen drie en een half jaar. Het tussentijdse rapport leidde eerder tot de sluiting van de GIDS-dienst bij de Tavistock NHS-trust.
Puberteitsblokkeerders en het Cass-rapport
Volgens Bell omschrijft het Cass-rapport puberteitsblokkeerders als een experimentele behandeling waarvoor geen bewijs bestond. Hij noemt het rapport het meest grondige en uitgebreide onderzoek naar de behandeling van genderleed bij kinderen dat ooit ergens is uitgevoerd. De bevindingen bevestigen volgens hem de zorgen die hij en collega's hadden: dat medisch ingrijpen bij kinderen die leed uiten rond gender onverstandig is. Hij verwijst naar het uitgangspunt om allereerst geen schade te berokkenen, en noemt het opmerkelijk hoe klinische diensten doordrongen raakten van een ideologie waardoor de gebruikelijke regels van klinische zorg opzij werden gezet.
Complexiteit van de problematiek en gemiste zorg
Bell beschrijft een gedachte-experiment met honderd kinderen die genderleed uiten: bij goede begeleiding, waarbij ze niet op een medisch traject worden gezet maar worden ondersteund om hun gevoelens te onderzoeken, zou volgens hem de meerderheid van gedachten veranderen. Vooraf valt niet te voorspellen welk kind dat zal zijn. Wie later alsnog wil transitioneren, doet dat volgens hem op een doordachtere basis. Hij vertelt dat kinderen soms na slechts een of twee gesprekken puberteitsblokkeerders kregen, zonder dat onderliggende problemen zoals autisme, depressie, trauma, misbruik of gezinsproblemen werden aangepakt. Het Cass-rapport noemt dit volgens hem "diagnostic overshadowing": problemen werden door de bril van gender gezien en bleven onbehandeld. De implicatie van het rapport is volgens hem dat generaties kinderen en jongeren ernstig zijn beschadigd.
Reactie van Kate Jones-West
In het tweede deel reageert trans-campagnevoerder Kate Jones-West, die zelf op latere leeftijd transitioneerde. Zij vindt het rapport nodig en humaan. Volgens haar kan een transitietraject voor volwassenen waardevol zijn, maar bij tieners is de inzet van puberteitsblokkeerders onbewezen en gedreven door sociale en maatschappelijke druk. Ze wijst erop dat de zogenoemde "pauze" in de praktijk geen pauze bleek, omdat vrijwel iedereen doorging naar verdere transitie. Ze noemt een gebrek aan onderzoek en aan jeugd-ggz (CAMHS), en bekritiseert het ontbreken van aandacht voor bijkomende problemen. Ze pleit voor een tragere, holistische aanpak en suggereert dat blokkeerders eventueel alleen in hun oorspronkelijke, kortdurende vorm met wekelijkse therapie zinvol kunnen zijn, mits goed gefinancierd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.