Uitgelegd: waarom de Tavistock genderkliniek door 1000 gezinnen wordt aangeklaagd

Over Tom Goodhead en de massaclaim

In dit interview spreekt Tom Goodhead, global managing partner van advocatenkantoor Pogust Goodhead, over een collectieve rechtszaak tegen de Tavistock-genderkliniek. De claim wordt aangespannen door voormalige patiënten die zeggen dat ze in de steek zijn gelaten en blijvend zijn veranderd door de behandeling van de Gender Identity Development Service. Goodhead vertelt dat zijn kantoor meer dan 25 grote collectieve rechtszaken heeft gevoerd en jarenlange ervaring heeft met dit soort grootschalige procedures. Hij verwacht dat dit een van de grootste medische schandalen rond nalatigheid kan worden, mede afgaand op de reacties die hij na de aankondiging ontving.

De aanklachten en het affirmatieve model

Volgens Goodhead draait de zaak vooral om de vraag of er een bewijsbasis bestond om deze behandeltrajecten überhaupt aan te bieden. De aanklachten gaan onder meer over het roekeloos voorschrijven van puberteitsremmers en het volgen van een onkritische, bevestigende benadering tegenover kinderen die zich als transgender identificeerden. Hij spreekt over wat hij omschrijft als systemische tekortkomingen en een gebrek aan bewijs voor het affirmatie-model dat de Tavistock hanteerde. Goodhead noemt dit een vorm van ideologische beïnvloeding van een kliniek, in plaats van het volgen van op bewijs gebaseerde zorg die volgens hem de basis vormt voor andere zorg binnen de NHS. Hij wijst erop dat patiënten met een breed scala aan achtergronden komen, waaronder neurodiversiteit en vragen over identiteit of seksuele oriëntatie, en dat het de vraag is of dat onmiddellijk tot een diagnose en klinische ingreep zou moeten leiden.

Onzekerheid over cijfers en langetermijneffecten

Een terugkerend thema in het gesprek is het gebrek aan betrouwbare data. Goodhead zegt dat het lastig is om precieze aantallen te noemen, deels omdat het onderwerp lange tijd taboe was en de datakwaliteit slecht is, iets wat ook in de interim-rapporten van dr. Cass werd benoemd. Cijfers over detransitie worden volgens hem fel betwist: voorstanders van affirmatieve zorg noemen percentages als 0,1 of 0,2 procent, terwijl andere cijfers van rond de acht, negen of tien procent circuleren. Het grootste probleem is volgens hem dat de langetermijneffecten simpelweg onbekend zijn, mede doordat patiënten na hun behandeling niet werden gevolgd. Hij benadrukt dat hij niet ontwijkend wil zijn, maar dat het werkelijk moeilijk is hier zekerheid over te geven.

Verschillende ervaringen

De interviewers brengen ook positieve ervaringen ter sprake. Zo wordt een bericht voorgelezen van Sarah uit Kent, moeder van een transgender kind, die zegt niets dan lof te hebben voor de Tavistock omdat de kliniek haar kind hielp toen niemand anders dat deed. Goodhead erkent dat het een buitengewoon gevoelig onderwerp is en dat niemand wil verkeren in de schoenen van iemand die de behandeling als positief ervoer, noch van iemand die deze als negatief ervoer. Hij pleit ervoor om een stap terug te doen en op macroniveau naar de gesignaleerde tekortkomingen te kijken. Het gesprek raakt zo aan de bredere vraag hoe zowel kinderen die werkelijk trans zijn als genderdysfore kinderen die dat niet zijn, passende zorg kunnen krijgen.

Bronnen

• YouTube — Uitgelegd: waarom de Tavistock genderkliniek door 1000 gezinnen wordt aangeklaagd