Ik heb spijt van mijn transitie — gesprek met een tiener die detransitioneerde
In dit gesprek deelt een jonge vrouw haar verhaal over transitie op jonge leeftijd en haar latere detransitie.
Over dit gesprek
In deze Engelstalige video gaat een trans vrouw met een YouTube-kanaal in gesprek met een jonge detransitioner. De vrouw vertelt dat ze tevreden is met haar eigen transitie, maar wil ook ruimte geven aan het andere uiteinde van het spectrum: mensen voor wie transitie niet de juiste keuze bleek. Ze benadrukt dat detransitioneren binnen de transgemeenschap vaak een taboe is en dat wie zijn verhaal vertelt, regelmatig wordt gepest of het zwijgen opgelegd. Daarom roept ze kijkers op om het verhaal van haar gast met respect te beluisteren.
Het verhaal van de detransitioner
De gaste identificeerde zich vanaf haar vijftiende als trans en transitioneerde van vrouw naar man. Ongeveer vijf maanden voor de opname begon ze met detransitioneren. In totaal identificeerde ze zich ongeveer vier jaar als trans en gebruikte ze drie jaar lang testosteron; operaties heeft ze niet ondergaan. Ze beschrijft dat ze in die periode geen vrienden had, niet naar school ging en weinig contact had buiten haar gezin. Tijdens haar puberteit kampte ze met mentale problemen. Ze vertelt dat haar puberteit als het ware "gemedicaliseerd" werd: artsen schreven medicijnen voor zonder de onderliggende oorzaak van haar klachten te onderzoeken. Toen ze rond haar veertiende ontdekte dat "trans zijn" bestond, dacht ze dat dit de verklaring was voor het gevoel dat er iets mis was.
Onomkeerbare gevolgen en spijt
Waar ze het meeste spijt van heeft, is de verandering van haar stem door de testosteron. Ze betreurt dat ze als tiener een normale meisjesstem had en die heeft laten veranderen. Ook heeft ze gezichtsbeharing gekregen, al noemt ze dat zelf minder zwaar omdat ze maar om de paar dagen hoeft te scheren. Tegelijk vertelt ze positief te blijven: ze is nog jong en merkt dat oestrogeen haar gezicht alweer zichtbaar verandert. De stem blijft echter een blijvend punt: ze ziet er vrouwelijk uit, maar zodra ze spreekt krijgt ze vreemde blikken.
Minderjarigen en de waarde van nuance
Beiden bespreken het taboe rond detransitie en de groeiende zichtbaarheid van detransitioners op YouTube. De gaste merkt op dat ze detransitieverhalen vroeger soms als een persoonlijke aanval op haar eigen identiteit ervoer. Ze zegt dat ze zichzelf, als ze terug kon gaan, zou vertellen dat je niet op een bepaalde manier hoeft te zijn om een vrouw te zijn. Beiden zetten vraagtekens bij het idee dat transitie bij zeer jonge kinderen gebaseerd is op de aanname dat je "het altijd weet". De tienerhersenen, zo stellen ze, missen de vooruitziende blik van volwassenen: als zestienjarige dacht ze niet na over hoe haar keuzes haar jaren later zouden beïnvloeden. De kanaaleigenaar benadrukt dat transitie voor sommige mensen wél werkt, maar pleit voor nuance en voorzichtigheid, zeker bij minderjarigen. De gaste sluit af met de gedachte dat tijd veel heelt en dat er altijd reden is om positief te blijven.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.