The Trans Train deel 1 — de nieuwe patiëntengroep en spijthebbenden
Het eerste deel van de invloedrijke Zweedse documentaire "The Trans Train" focust op de dramatisch veranderde patiëntengroep in de genderzorg — van
Over The Trans Train
Dit eerste deel van de Zweedse documentaire The Trans Train onderzoekt de genderzorg voor jongeren in Zweden, met blikken over de grens naar Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk. De makers spreken met artsen, onderzoekers, ouders en met jonge vrouwen die een gendertransitie hebben doorgemaakt en daar later spijt van kregen. De documentaire benoemt dat dit onderwerp in Zweden nog nauwelijks openlijk besproken is en dat veel betrokkenen niet met hun verhaal naar buiten durven te komen.
Een nieuwe patiëntengroep
Centraal staat een opvallende verschuiving in wie zich bij genderklinieken meldt. Volgens de geïnterviewde behandelaars groeide het aantal verwijzingen sterk: waar het eerder om enkele gevallen per jaar ging, kwamen er de laatste jaren veel meer aanmeldingen binnen. De grootste toename zit bij tieners die bij de geboorte als meisje zijn geregistreerd en zich als jongen willen presenteren. In de documentaire wordt de internationale term "rapid onset gender dysphoria" genoemd voor klachten die zich plotseling lijken te ontwikkelen. Een Noorse behandelaar, Anne Wæhre van het universitair ziekenhuis in Oslo, vertelt dat een groot deel van deze meisjes ook andere zware problemen heeft, zoals trauma, autisme, depressie of psychische klachten. Ouders in de documentaire vertellen dat de wens om te transitioneren voor hen als een verrassing kwam.
Behandeling, twijfel en spijt
De documentaire volgt onder meer Edi (Sametti) en Micah, twee als meisje geboren personen die een gendertransitie ondergingen met hormonen en operaties en daarna ontdekten dat hun problemen bleven. Zij vertellen over puberteitsremmers, testosteron en onomkeerbare lichamelijke veranderingen zoals een diepere stem. Behandelaars en critici, onder wie de Britse psychoanalyticus Marcus Evans en de Britse psychotherapeut James Caspian, plaatsen vraagtekens bij het snel bevestigen van een genderidentiteit zonder grondig onderzoek. Caspian wilde onderzoek doen naar mensen die hun transitie terugdraaien, maar zijn voorstel werd afgewezen. In de documentaire klinkt herhaaldelijk de zorg dat er weinig wetenschappelijk bewijs is voor de langetermijneffecten van deze behandelingen bij deze jonge groep.
Verantwoordelijkheid en voorzichtigheid
Een terugkerend thema is de vraag wie verantwoordelijk is als een jongere later spijt krijgt. Behandelaars spreken over een gedeelde verantwoordelijkheid tussen het kind, de ouders en de professionals, terwijl ouders en critici waarschuwen dat een deel van die last zo bij een kwetsbaar kind komt te liggen. Er wordt gesproken over "ethische stress" bij personeel dat ziet dat patiënten terugkeren. Meerdere stemmen in de documentaire pleiten ervoor om te wachten met onomkeerbare ingrepen tot iemand volwassen is. De documentaire noemt ook een Zweeds wetsvoorstel om het wijzigen van de juridische gendermarkering makkelijker te maken en leeftijdsgrenzen te verlagen. De boodschap die meermaals terugkeert: neem de tijd en doe niets onomkeerbaars zolang de gevolgen onzeker zijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.