We moeten transgenderisme opnieuw als pathologie erkennen — Meghan Murphy
Feministe Meghan Murphy betoogt dat transgenderisme opnieuw als psychologische aandoening behandeld moet worden in plaats van als identiteitskwestie, en legt uit waarom de depathologisering schadelijk is geweest. Ze analyseert de politieke druk die leidde tot de huidige diagnostische classificaties en de gevolgen voor jongeren die baat zouden hebben bij psychologische in plaats van medische behandeling.
Over deze video
Dit is een gesprek tussen twee critici van de medicalisering rond genderidentiteit, naar aanleiding van een lezing die de gaste gaf op een conferentie van Genspect. De lezing introduceerde een door haar bedachte term, "repathologisering", als tegenhanger van wat zij de depathologisering door WPATH (de World Professional Association for Transgender Health) noemt. Ze vertelt dat de lezing achteraf veel weerstand opriep, zowel bij transactivisten als bij sommige mensen binnen de genderkritische beweging zelf. Het gesprek diept haar redenering verder uit en koppelt die aan de actuele juridische ontwikkelingen.
Van depathologisering naar repathologisering
Volgens de gaste ligt de kern van het probleem bij het besluit, dat rond 2010 tot 2013 officieel werd, om transgender-zijn te framen als een natuurlijke en gezonde identiteit in plaats van als een aandoening. Zij betoogt dat deze stap alles in gang zette: pas toen het als gezond werd voorgesteld, kon het worden gevierd in media en populaire cultuur, en kon men tegelijk de vraag waarom iemand zich zo voelt niet langer onderzoeken zonder beschuldigd te worden van conversietherapie. Daardoor bleef volgens haar alleen medisch ingrijpen over als "behandeling". Met "repathologisering" doelt ze niet op het bestraffen van namen of voornaamwoorden, maar specifiek op het opnieuw als klinisch probleem erkennen van de drang naar medische transitie.
De "overgewaardeerde overtuiging"
Om te benoemen om wat voor soort fenomeen het volgens haar gaat, grijpt ze terug op een ouder begrip uit de Britse psychiatrie: de "overvalued idea", de overgewaardeerde of allesoverheersende overtuiging. Ze legt uit waarom transidentiteit volgens haar niet past in categorieën als waan (te bizar en niet gedeeld) of obsessie (die juist lijden veroorzaakt). De overgewaardeerde overtuiging beschrijft volgens haar beter hoe één idee iemands hele identiteit kan overnemen, gedeeld binnen een subcultuur, waarbij sommige individuen er volledig in opgaan en er schadelijk gedrag uit voortkomt. Ze noemt anorexia en lichaamsdysmorfie als klassieke voorbeelden uit de literatuur.
Verantwoordelijkheid van het medische veld
Een deel van het gesprek gaat over wat zij een "dubbele pathologie" noemt: niet alleen patiënten, maar ook delen van het veld van gender-affirmerende zorg zouden gevangen zitten in dezelfde overtuiging. Ze bespreekt ingrijpende operaties en de gezondheidsrisico's van puberteitsremmers en hormonen bij jongeren, en verwijst naar de Cass-review in Engeland en gelekte WPATH-documenten uit de rechtszaak in Alabama. Tot slot komt de juridische strategie aan bod, waaronder een aanklacht vanuit Florida tegen WPATH wegens fraude, en het verzet van activistengroepen tegen beschermende wetgeving in onder meer Alberta. Wie meer wil lezen, wordt verwezen naar de website van Genspect.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.