"Mijn hele jeugd werd gemedicaliseerd" — detransitioner Scarlet bij Gender: A Wider Lens
Scarlet is een jonge vrouw die als kind werd gediagnosticeerd en medicinaal behandeld voor genderdysforie.
Over Gender: A Wider Lens en Scarlet
In deze aflevering van de podcast Gender: A Wider Lens spreken psychotherapeut Stella O'Malley en jeugdtherapeut Sasha Ayad met Scarlet, die als kind in het medische transitietraject terechtkwam. Scarlet beschrijft een moeilijke jeugd: een vroege diagnose hoogfunctionerend autisme (Asperger), intense angst en somberheid, en het opgroeien in een kleine, fundamentalistisch-christelijke gemeenschap. Scarlet was van jongs af aan gendernonconform en wist al vroeg op jongens te vallen, maar dat werd toegeschreven aan de autisme-diagnose en als verwarring afgedaan. O'Malley en Ayad gebruiken in het gesprek de aanduidingen die Scarlet zelf prima vindt en herkenning vindt in het woord androgynie.
Hoe een gemedicaliseerde jeugd ontstond
Scarlet vertelt het gevoel te hebben gehad dat zo ongeveer de hele jeugd werd gemedicaliseerd: een oprechte interesse of een hobby werd vaak weggezet als een autistische obsessie. Rond de naderende puberteit kwamen er sterke lichaamsbeeld-problemen bij. Scarlet bracht als thuisonderwijs-leerling veel tijd online door op chatdiensten en kwam daar in contact met oudere mannen die, in retrospectief, grooming-gedrag vertoonden. Die ervaringen, gecombineerd met een homofobe omgeving en het idee dat homoseksualiteit iets onbespreekbaars was, leidden tot een sterk ongemak met het idee om op te groeien als jongen of man. Scarlet zocht zelf, rond de leeftijd van twaalf à dertien, naar behandeling en mailde de kliniek; het was niet de moeder die dit initieerde.
Het behandeltraject en de medische gevolgen
Na een korte beoordeling bij een gendertherapeut volgde verwijzing naar een endocrinoloog. Scarlet beschrijft hoe de therapeut woorden leek te verdraaien en eerdere klachten als een innerlijke vrouwelijke essentie presenteerde, en hoe tegen de moeder de framing werd gebruikt van een levende dochter tegenover een dode zoon. Scarlet kreeg eerst spironolacton (een anti-androgeen), waarop een flauwte volgde door een te hoge dosis, en startte rond dertien jaar met oestrogeen. Later kwam er een puberteitsremmer-implantaat in de arm. Scarlet beschrijft ernstige bijwerkingen tijdens die periode: hevige opvliegers, spierkrampen door spierafbraak, pijn, urineweginfecties en bloed in de urine — klachten die volgens Scarlet pas verdwenen nadat het implantaat rond zestien jaar werd verwijderd. Vragen over de gevolgen voor de seksuele ontwikkeling werden volgens Scarlet als ongepast weggewuifd, en Scarlet werd naar eigen zeggen niet langer betrokken bij studies zodra er kritische vragen kwamen.
Terugblik en heden
Door het oestrogeen ontwikkelde Scarlet vrouwelijk-typische borsten en heupen. Inmiddels heeft Scarlet de hormonen losgelaten — al maandenlang geen oestrogeen meer — om het lichaam zijn eigen gang te laten gaan. Scarlet identificeert zich niet uitgesproken als detransitioner, maar herkent zich in androgynie en blijft worstelen met blijvende lichamelijke klachten, zoals pijn en een knobbeltje in een borst waarvoor lang geen arts onderzoek wilde doen. O'Malley en Ayad plaatsen het verhaal in de context van de WPATH-bestanden en benoemen de geseksualiseerde dynamiek die Scarlet steeds opnieuw ervoer. Scarlet wil vooral delen wat er gebeurd is, omdat deze ingrepen steeds gangbaarder worden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.