Mia Hughes over de WPATH-bestanden en medische wanpraktijken

Over Mia Hughes en de WPATH-bestanden

In dit uitgebreide gesprek spreekt Mia Hughes, een in Ottawa gevestigde Britse journalist en onderzoeker voor de non-profit Environmental Progress van Michael Shellenberger. Zij schreef het rapport over de gelekte interne WPATH-bestanden, dat volgens haar de wijdverbreide medische misstanden blootlegt in de zogeheten gender-affirming care voor kinderen, adolescenten en kwetsbare volwassenen. WPATH staat voor World Professional Association for Transgender Health. De organisatie werd in 1978 opgericht als de Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association en nam in 2007 haar huidige naam aan. Volgens Hughes verschoof de groep vanaf eind jaren negentig van wetenschap naar politiek en ideologie, en presenteert zij zich naar buiten toe als wetenschappelijk en medisch terwijl het volgens haar in werkelijkheid om activisme gaat.

Wetenschap, medische ethiek en informed consent

Hughes betoogt dat de Standards of Care van WPATH geen echte standaarden zijn maar richtlijnen, en dat ze vooral bestaan om verzekeringsdekking mogelijk te maken. Daarvoor moet een behandeling als medisch noodzakelijk gelden en niet als experimenteel worden benoemd. In het gesprek komt naar voren dat het woord experimenteel in de Standards of Care 8 wordt vermeden, terwijl er volgens haar geen controlegroepen, geen follow-up en geen kwalitatief sterk onderzoek aan ten grondslag liggen. Zij stelt dat de Hippocratische gedachte van geen schade berokkenen hier wordt vervangen door een consumentgedreven model, waarin de patiënt de diagnose stelt en de arts geacht wordt te leveren. Het rapport citeert volgens haar interne uitspraken waarin professionals erkennen dat zij improviseren en dat sommige patiënten niet in staat zijn tot informed consent.

Kinderen, diagnose en de twee gezichten van WPATH

Een terugkerend thema is wat Hughes het tweeslachtige karakter van WPATH noemt: wat intern wordt gezegd staat haaks op het naar buiten gebrachte beeld. Zij verwijst naar een paneldiscussie waarin een Canadese kinderendocrinoloog erkent dat het lastig is om kinderen uit te leggen wat de behandeling inhoudt, omdat zij de biologie nog niet kennen, en dat praten met een dertienjarige over vruchtbaarheidsbehoud aanvoelt als praten tegen een muur. Tegelijkertijd ziet diezelfde arts naar eigen zeggen spijt over verloren vruchtbaarheid bij oudere patiënten. Hughes bespreekt ook hoe gender identity disorder in de DSM werd vervangen door gender dysphoria, waardoor niet de identiteit maar het ervaren leed als pathologie geldt en medische transitie de enige behandeloptie wordt.

Misdiagnose, fixatie en geleden schade

In het gesprek komen verschillende mogelijke onderliggende oorzaken aan bod die volgens Hughes en de gastvrouw onbesproken blijven binnen de affirmatieve benadering: borderline-persoonlijkheidsstoornis, autisme, een eetstoornis of het ontdekken van een homoseksuele identiteit. Hughes beschrijft gender dysphoria als wat zij een cultuurgebonden syndroom noemt, en trekt een parallel met de eerdere golf van diagnoses van meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Ook wordt gesproken over de zware gevolgen van operaties, zoals de intensieve dilatatieschema's na vaginoplastiek, de effecten van testosteron op het vrouwelijk lichaam en de manier waarop detransitioners volgens haar in het rapport worden afgeschilderd. Tot slot wordt verwezen naar het werk van een arts die preoperatieve en postoperatieve mensen samenbracht in steungroepen, wat volgens Hughes effectief bleek om de fixatie op een operatie te doorbreken.

Bronnen

• YouTube — Mia Hughes over de WPATH-bestanden en medische wanpraktijken