Uitgelekte WPATH-bestanden onthullen medische wanpraktijken bij kinderen

Over Michael Shellenberger en de WPATH-bestanden

Journalist en oprichter van Environmental Progress Michael Shellenberger bespreekt in dit interview de zogeheten WPATH-bestanden: documenten die zijn organisatie heeft gepubliceerd na een lek bij de World Professional Association of Transgender Health, de grootste medische organisatie op het gebied van transgenderzorg. Het materiaal bestaat uit zowel geschreven stukken als video's. Volgens Shellenberger laten de bestanden zien dat wat genderzorg wordt genoemd in zijn ogen geen wetenschap en geen geneeskunde is: de experimenten zijn niet gerandomiseerd, niet dubbelblind en niet gecontroleerd. Hij noemt dit een ernstige kwestie omdat de eerste regel in de geneeskunde luidt dat je geen schade mag toebrengen, wat geïnformeerde toestemming vereist.

Geïnformeerde toestemming en gebrekkig bewijs

Shellenberger stelt dat veel grote medische organisaties steunen op WPATH, maar dat wie onder de motorkap kijkt iets anders aantreft. In de bestanden geven artsen, chirurgen en therapeuten naar zijn zeggen toe dat ouders en kinderen niet begrijpen dat zij te maken kunnen krijgen met levenslange afhankelijkheid van behandelingen en met een mogelijk verlies van seksuele functie. Daarmee ontbreekt volgens hem de geïnformeerde toestemming. Hij wijst er ook op dat de aangevoerde bewijzen niet gebaseerd zijn op goed gecontroleerde studies over langere tijd. Een van de meest opvallende punten die hij noemt, is dat behandelaars patiënten niet goed opvolgen; chirurgen zeggen bijvoorbeeld dat het voor zover bekend goed is gegaan, of dat zij na zes maanden niets meer weten. In het interview wordt verwezen naar studies die de claim weerleggen dat het suïciderisico hoger zou zijn zonder deze ingrepen.

Onderliggende problemen en het Europese debat

Volgens Shellenberger verschilt het gesprek in Europa sterk van dat in de Verenigde Staten. Hij verwijst naar de National Health Service in Engeland, die puberteitsremmers voor minderjarigen buiten onderzoekssettingen heeft verboden, en naar de Times of London, die volgens hem pleitte voor een volledig verbod. Hij schrijft de Amerikaanse situatie deels toe aan het commerciële zorgstelsel en aan medische verenigingen die volgens hem onder druk van activisten onbewezen methoden hebben overgenomen. Daarnaast wijst hij op onderliggende psychische problemen die volgens hem soms ten onrechte als genderdysforie worden geduid, waaronder angststoornissen, eetstoornissen, autisme, schizofrenie en wat vroeger meervoudige persoonlijkheidsstoornis werd genoemd. Hij noemt cognitieve gedragstherapie als een vorm van hulp die volgens hem juist het tegenovergestelde is van het bevestigende model.

Een oproep tot pas op de plaats

Shellenberger bepleit een pauze. Hij verwijst naar het boek Time to Think van een voormalig BBC-verslaggever en stelt dat genderdysforie bij de meeste mensen verdwijnt wanneer zij de puberteit doorlopen en volwassen worden. Hij vraagt zich af waarom dergelijke ingrepen worden uitgevoerd bij mensen onder de achttien en bij mensen met andere psychische aandoeningen, in plaats van die problemen eerst aan te pakken. Als vader van twee kinderen noemt hij het doorlopen van de puberteit een recht. Tot slot wijst hij op fragmenten waarin behandelaars verbaasd lijken over de blijvende bijwerkingen van puberteitsremmers, hormonen en operaties, terwijl publiek wordt verteld dat deze omkeerbaar zouden zijn. Hij merkt op dat kinderen die met puberteitsremmers beginnen veelal doorgaan naar cross-sekse-hormonen en operaties, en vindt het bevreemdend dat behandelaars dit als een raadsel behandelen in plaats van de ingreep te heroverwegen.

Bronnen

• YouTube — Michael Shellenberger over de WPATH-bestanden