Transgenderzorg en de schandalen onthuld in de WPATH-bestanden
Dit overzicht behandelt de schandalen die zijn blootgelegd door de uitgelekte WPATH-bestanden. Van interne twijfels over puberteitsblokkeerders tot zorgen
Over Mia Hughes en de WPATH-bestanden
In deze aflevering van de podcast Theology in the Raw spreekt presentator Preston Sprinkle met Mia Hughes, een in Ottawa gevestigde journaliste die voor de denktank Environmental Progress schrijft. Hughes is auteur van de WPATH Files, een uitgebreid onderzoeksrapport over de World Professional Association for Transgender Health (WPATH), de organisatie die wereldwijd de zorgstandaarden voor genderzorg opstelt. Haar betrokkenheid bij dit onderwerp begon naar eigen zeggen in december 2019, na een veelbesproken tweet van J.K. Rowling. Hughes vertelt dat zij ervan overtuigd raakte dat WPATH minder een wetenschappelijke medische organisatie is en meer een activistische groepering die medische standaarden vermengt met transactivisme. Het rapport baseert zich op uitgelekte interne discussies en een gelekte paneldiscussie; haar eigen bijdrage beslaat zo'n zeventig pagina's.
Wat WPATH is en hoe het volgens Hughes veranderde
Hughes schetst de geschiedenis van de organisatie. Ze werd in 1978 opgericht als de Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association en werd in 2007 hernoemd tot WPATH. Volgens haar verschoof de groep vanaf eind jaren negentig van een wetenschappelijke zoektocht naar een activistische koers, gelijk op met de opkomende transrechtenbeweging. Ze noemt het een hybride organisatie waarin chirurgen, endocrinologen en psychologen samenwerken met activisten en juristen. Als keerpunt noemt ze de in 2022 gepubliceerde achtste versie van de zorgstandaarden (Standards of Care 8), die volgens haar activistische elementen bevatte. Hughes stelt dat verschillende Europese landen, waaronder Finland, Zweden en Engeland, na systematische literatuuronderzoeken een meer op bewijs gerichte aanpak zijn gaan volgen en afstand hebben genomen van de WPATH-koers, terwijl Noord-Amerika daar volgens haar aan vasthoudt.
Zorgen uit de interne discussies en de rol van suïcidaliteit
Het gesprek behandelt voorbeelden uit de gelekte stukken. Hughes beschrijft een paneldiscussie waarin behandelaars de moeilijkheid bespreken om met jonge tieners over vruchtbaarheidsbehoud te praten, en een Nederlands volgonderzoek waarin een deel van de eerdere patiënten spijt rapporteerde over verloren vruchtbaarheid. Ze noemt verder interne uitwisselingen over bijwerkingen van testosteron bij meisjes, zoals vaginale en baarmoederatrofie, en een geval van levertumoren. Volgens Hughes ontbreekt het in die discussies vaak aan wetenschappelijke onderbouwing omdat dit nieuw terrein is. Een centraal punt in haar betoog is de bewering dat behandeling suïcide voorkomt; zij beschouwt dit als een onbewezen aanname en verwijst naar onderzoek, waaronder gegevens rond de Tavistock-kliniek en werk van James Cantor, om te betogen dat suïcidaliteit sterker samenhangt met onderliggende psychische problematiek dan met toegang tot medische transitie.
Motieven, gevolgen en mogelijke oplossingen
Hughes benadrukt dat zij de betrokken artsen niet als kwaadwillend ziet, maar als overtuigde gelovigen die binnen een ideologisch kader opereren en zichzelf telkens opnieuw moeten rechtvaardigen. Ze verwijst hierbij naar het boek Mistakes Were Made (But Not by Me) en het idee van zelfrechtvaardiging. Voor de toekomst verwacht ze in de Verenigde Staten vooral verandering via rechtszaken wegens medische fouten, en wijst ze op staten die de verjaringstermijn verruimen. Tot slot bespreekt ze haar eigen ethische standpunt en de aanpak van psychiater Az Hakeem in de Portman Clinic, die mensen met een transitiewens in contact bracht met mensen met spijt om realistischere verwachtingen te scheppen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.