WPATH misleidde de medische wereld over genderzorg voor minderjarigen
Deze video analyseert hoe de World Professional Association for Transgender Health (WPATH) haar richtlijnen heeft gepresenteerd als wetenschappelijk
Over deze video
In dit Engelstalige gesprek bespreken twee deelnemers hoe de World Professional Association for Transgender Health (WPATH) volgens hen invloed kreeg op de wereldwijde genderzorg voor minderjarigen. Een centrale vraag in het gesprek is hoe het kon gebeuren dat artsen en medische verenigingen, die normaal gesproken op bewijs en wetenschap zouden moeten letten, deze richtlijnen overnamen. De sprekers stellen dat WPATH lange tijd de enige organisatie voor transgenderzorg ter wereld was en dat het onderwerp tot ver in de jaren negentig als marginaal werd beschouwd.
Een keten zonder bewijs
Het gesprek schetst wat de sprekers een cirkelredenering noemen tussen vier toonaangevende partijen: WPATH, de Endocrine Society, de American Academy of Pediatrics (AAP) en de American Psychiatric Association. Volgens hen baseerde de Endocrine Society haar richtlijnen uit 2009 op WPATH Standards of Care 6, terwijl WPATH op haar beurt in haar Standards of Care 7 uit 2012 verwees naar diezelfde Endocrine-richtlijnen uit 2009. Zo ontstond volgens de sprekers een driehoek van verwijzingen waarbij er in het midden geen onderliggend wetenschappelijk bewijs zou staan. Vanaf 2012 zouden veel medische verenigingen wereldwijd hun beleid op WPATH Standards of Care 7 hebben gebaseerd.
De keten van vertrouwen
Een van de sprekers wijst op het begrip "chain of trust" in de geneeskunde: artsen en studenten hebben niet de tijd om elke richtlijn zelf te controleren en vertrouwen erop dat wie de richtlijnen opstelt het onderzoek heeft gedaan. Voor individuele artsen vinden de sprekers dat begrijpelijk, maar voor de organisaties die het beleid bepalen niet. Ze stellen dat niemand de onderliggende data zou hebben gecontroleerd. Over de AAP zeggen ze dat de richtlijnen voor pediatrische gendergeneeskunde uit 2018 door een kleine groep zouden zijn opgesteld en onderaan worden toegeschreven aan één persoon, dr. Jason Rafferty. Dat het beleid aan één persoon wordt toegeschreven, vinden de sprekers ongebruikelijk.
Ideologie en het herdefiniëren van succes
De sprekers betogen dat dit volgens hen geen door bewijs gestuurd vakgebied is, maar een door politiek en ideologie gedreven beweging, waarbij kritiek of afwijking streng zou worden bestraft. Ze noemen de medische ingrepen bij minderjarigen, zoals puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en operaties, en stellen dat hiervoor in hun ogen geen wetenschappelijke onderbouwing bestaat. Tot slot verwijzen ze naar een recent Nederlands paper van WPATH-leden van zo'n twintig pagina's, dat volgens hen "succes" opnieuw zou definiëren: in plaats van psychologische uitkomsten te meten zou er een andere maatstaf voor een geslaagde behandeling worden gezocht. Voor de sprekers is dat een teken dat de aanpak niet werkt zoals beoogd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.