Zorgen over de genderzorg in Nederland
Een Nederlandse reportage die zorgen belicht over de genderzorg voor jongeren in Nederland, met aandacht voor de vraag of kinderen en jongeren voldoende worden beschermd bij ingrijpende medische beslissingen. Experts, ouders en ervaringsdeskundigen bespreken de Nederlandse praktijk in het licht van de internationale beleidsomslag.
Over de spreker
De spreker stelt zich voor als psycholoog en pedagoog die pleit voor meer kennis over de diagnostiek en behandeling van genderdysforie bij kinderen en jongeren, en over de culturele omgeving waarin dit volgens haar uit de hand kon lopen. Zij beschrijft zichzelf als links en feministe en geeft aan dat de positie van vrouwen en de bescherming van kinderen voor haar altijd belangrijk zijn geweest, in betaald werk, vrijwilligerswerk en bestuursfuncties. Haar belangstelling voor de genderzorg werd gewekt toen zij jongeren met deze diagnose, die al op de wachtlijst van een genderkliniek stonden, in haar spreekkamer kreeg. Die jongeren kampten vaak ook met andere klachten zoals anorexia, autisme, automutilatie en zelfmoordpogingen.
Zorgen over de Nederlandse genderzorg
Volgens de spreker is de diagnostiek problematisch. De doorverwijzing gebeurt meestal door de huisarts of een psycholoog in de ggz, die ervan uitgaan dat de eigenlijke diagnostiek in de genderkliniek plaatsvindt; dat noemt zij een illusie. Net zoals een adhd-kliniek vooral adhd ziet, ziet een genderkliniek genderdysforie als het belangrijkste probleem. Zij wijst erop dat kinderen vanaf jonge leeftijd al gediagnosticeerd worden en voorgesorteerd voor een medisch traject met puberteitsremmers, hormonen voor de andere sekse en uiteindelijk operatieve ingrepen. Het Dutch protocol, dat puberteitsremmers presenteert als een pauzeknop om na te denken en zelfmoord te voorkomen, stelt zij ter discussie. Ze noemt dat ouders soms niet betrokken werden bij de behandeling, bijvoorbeeld bij een thuiswonende autistische puber.
De WPATH Files en het Cass-rapport
De spreker bespreekt twee documenten die zij belangrijk acht, ook voor Nederland. De WPATH Files zijn een journalistiek document, gebaseerd op een interne bulletinboard waarop leden van WPATH met elkaar spraken. Volgens haar laten ze zien dat richtlijnen niet op grondig wetenschappelijk onderzoek berusten en dat artsen en zorgverleners in de behandeling veel uitprobeerden zonder onderzoek te doen. Het Cass-rapport, een beoordeling van internationaal onderzoek over transgenderzorg bij minderjarigen, werd in opdracht van de National Health Service in Engeland uitgevoerd door kinderarts Hilary Cass en haar team. Zij stelt dat daaruit blijkt dat er geen sterke wetenschappelijke basis is voor de huidige zorg, dat de basis voor het Dutch protocol zwak is en dat de gezondheidsrisico's aanzienlijk zijn.
Pleidooi voor andere zorg
De spreker betoogt dat veel van deze jongeren naast genderdysforie psychologische problemen hebben, zoals autisme, depressie en posttraumatische stress, en dat zij daarvoor psychologische behandeling buiten de genderkliniek nodig hebben. Zij stelt dat de aanname van een sterk verhoogd zelfmoordrisico volgens het Cass-rapport niet juist blijkt, en dat puberteitsremmers wel degelijk blijvende effecten hebben. Ook benoemt zij dat er volgens haar meer mensen zijn die detransitioneren dan vaak wordt gesteld, en dat zorg voor hen nu ontbreekt. Zij verwijst naar wetenschappelijke conferenties in Ierland en Engeland, georganiseerd door Genspect en het Clinical Advisory Network on Sex and Gender. De WPATH Files en het Cass-rapport ziet zij samen als bouwstenen voor een andere zorg, waaraan in Nederland verder gebouwd moet worden.
Bronnen
- YouTube — Zorgen over de genderzorg in Nederland