Detransitioner Zoe Hawes — getuigenis Florida Board of Medicine
Zoe Hawes legt een indringende verklaring af voor de Florida Board of Medicine over de schade die ze heeft ondervonden van genderzorg als minderjarige en pleit voor betere bescherming van jongeren. Haar getuigenis maakt deel uit van de beleidshoorzittingen die leidden tot strengere regelgeving rondom jeugdgenderzorg in Florida.
Over Zoe Hawes
In deze getuigenis stelt Zoe Hawes zich voor als een 23-jarige vrouw, echtgenote en aanstaande moeder. Op haar zestiende geloofde ze dat ze een jongen was en dat transitie haar rust zou brengen. Ze legt haar verklaring af voor de Florida Board of Medicine en vraagt het bestuur om regels die jongeren beter beschermen tegen onomkeerbare medische ingrepen. Haar verhaal beschrijft hoe ze als tiener aan testosteron begon en jaren later besloot te detransitioneren.
Trauma en kwetsbaarheid voor de transitie
Zoe vertelt dat ze opgroeide met veel trauma. Ze werd op haar zesde misbruikt, haar ouders scheidden toen ze acht was en haar moeder deed een zelfmoordpoging toen Zoe dertien was. Op de middelbare school kreeg ze de diagnoses depressie en angst. Tijdens de puberteit kon ze haar lichaam niet accepteren en wilde ze vooral ontsnappen. Op haar zestiende was ze naar eigen zeggen erg instabiel en suïcidaal. Na het lezen van een memoir van iemand die was getransitioneerd, kwam ze tot de overtuiging dat ze een man in een vrouwenlichaam was. Toen ze uit de kast kwam bij haar moeder, was die volgens Zoe bang dat ze zichzelf iets zou aandoen als ze haar niet zou bevestigen.
Het verloop van de transitie
Zoe werd doorverwezen naar een gendertherapeut, die na drie maanden therapie de diagnose genderdysforie stelde en een brief schreef met het advies om met testosteron te starten. Zeven maanden na haar coming-out, op haar zestiende, begon ze aan de hormoonbehandeling. Haar menstruatie stopte, ze kreeg gezichtsbeharing en ze werd al snel als man gezien. Aanvankelijk was ze opgetogen, maar haar mentale gezondheid verbeterde niet. Ze werd volgens haar verklaring suïcidaler en instabieler, en de angst werd verlammend. Testosteron werd daarbij nooit als mogelijke factor in twijfel getrokken. Ze werd zes keer opgenomen in psychiatrische instellingen terwijl ze door artsen, een psychiater, haar familie en zelfs de kerk werd bevestigd in haar transitie. In deze periode kreeg ze ook de diagnoses complexe PTSS en OCD. Ze wilde graag een mastectomie en een hysterectomie, maar kon die niet betalen.
Detransitie en oproep aan het bestuur
Na een ernstige zelfmoordpoging in februari 2018 besefte Zoe dat het veranderen van haar uiterlijk de pijn niet zou wegnemen, en ze ging hard aan het werk in therapie. In 2019 beschrijft ze een ingrijpende ervaring met Jezus, waarna ze naar eigen zeggen diepe heling en innerlijke rust begon te vinden. Na bijna vier jaar testosteron besloot ze te detransitioneren en haar vrouw-zijn te aanvaarden. Haar mentale gezondheid verbeterde sterk; ze zegt geen therapie of medicatie meer nodig te hebben en sinds het stoppen met testosteron niet meer suïcidaal of opgenomen te zijn geweest. Drie jaar later is haar cyclus nog onregelmatig, scheert ze zich dagelijks en heeft ze last van hormonale acne. Ze is dankbaar dat ze nooit geopereerd is, omdat ze nu getrouwd en 28 weken zwanger is. Operaties die ze als tiener zo graag wilde, zouden volgens haar deze toekomst hebben afgenomen. Daarom vraagt ze het bestuur een regel op te stellen die het onethisch maakt om deze hormoonbehandelingen voor te schrijven aan personen onder de 18 en operaties aan personen onder de 21.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.