Paul McHugh en Johns Hopkins: genderchirurgie gestopt in 1979, herstart in 2017
Johns Hopkins University Hospital was in de jaren 1960 het eerste academische ziekenhuis in de VS dat genderchirurgie uitvoerde. In 1979 sloot psychiater Paul McHugh het programma na een follow-upstudie die hij als bewijs beschouwde dat de chirurgie de psychische problemen niet oploste. Bijna veertig jaar later herstartte Johns Hopkins het programma in 2017 — een beslissing die de wetenschappelijke en ethische twisten in het veld illustreert.
Johns Hopkins University Hospital speelde een pioniersrol in de Amerikaanse genderzorggeschiedenis: in de jaren 1960 was het de eerste academische instelling in de VS die genderchirurgie uitvoerde. In 1979 besloot psychiater Paul McHugh, destijds psychiatrie-hoofd, het programma te sluiten. In 2017 herstartte Johns Hopkins het programma — een symbolisch keerpunt in de geschiedenis van genderzorg in de VS.
Paul McHugh en de sluiting van 1979
McHugh baseerde zijn beslissing mede op een follow-upstudie (Jon Meyer, 1979) die volgde hoe patiënten het na genderchirurgie deden. De studie vond dat patiënten niet significant beter functioneerden op psychologische maatstaven dan vergelijkbare patiënten die geen chirurgie hadden ondergaan.
McHugh beschouwde genderdysforie als een psychiatrische aandoening die psychiatrische behandeling vereiste — niet chirurgische. Hij publiceerde zijn standpunt in meerdere essays, meest recentelijk in de Wall Street Journal in 2014 en 2016.
De herstart in 2017
In mei 2017 herstartte Johns Hopkins het genderprogramma onder druk van academische en maatschappelijke veranderingen. Een interne rapportcommissie, waaronder psychiaters, psychologen en chirurgen, concludeerde na review dat het wetenschappelijk bewijs voldoende was om de herstart te rechtvaardigen. McHugh — inmiddels met emeritaat — protesteerde maar was niet meer in een besluitvormingspositie.
De herstart illustreerde de bredere verschuiving in het academisch medisch establishment: van een psychiatrisch model naar een "gender-affirming" model, waarbij genderidentiteit wordt gevolg in plaats van behandeld.
Belang voor het debat
De geschiedenis van Johns Hopkins is representatief voor de cyclische discussie over de medische aanpak van genderdysforie. McHugh's argumenten werden lang afgedaan als verouderd — maar met de Cass Review (2024) en de beleidsveranderingen in Zweden, Denemarken, Finland en het VK wordt de vraag naar de evidentiebasis van genderchirurgie opnieuw actueel.
Bronnen:
Deel dit artikel:
Verwante zustersites in het Genderinfo-netwerk
Transspijt.nl is onderdeel van het Genderinfo-netwerk — dertig onafhankelijke Nederlandse informatiesites over gender en genderzorg. Voor verdere verdieping over dit onderwerp:
- Transitieschade.nl Medische en psychische schade na transitie Direct naar /schade/, /detrans/ of /juridisch/
- Genderrisico.nl Onderzoeksdossier over bijwerkingen van genderzorg Direct naar /puberteitsremmers/, /detransitie/ of /spijt/
- Dutchprotocol.nl Analyse van het VUmc-protocol en internationale uitrol Direct naar /protocol/, /evaluaties/ of /debat/
- Transouders.nl Informatie voor ouders van kinderen met gendervragen Direct naar /voor-ouders/, /signalen/ of /hulp/
- Genderzorgen.nl Kritische analyse van het Nederlandse zorgmodel Direct naar /onze-zorgen/, /casus/ of /klachten/
- Wpath.nl Analyse van WPATH Standards of Care en WPATH Files Direct naar /evidence-base-zwak/, /wpath-files/ of /cass-review/