Systematische review naar de prevalentie van detransitie (2025)

"Ik werd in 45 minuten gediagnosticeerd, ik gebruikte al hormonen en werd doorgesluisd naar een operatie" — Claudia McLean, VK: spijt sinds 1986

Claudia McLean groeide op in Glasgow als verwijfde gay jongen in een ruwe buurt, met huiselijk geweld en pesten. Op 26-jarige leeftijd kreeg ze cross-sex hormonen, op 28 (1986) onderging ze een zelf bekostigde volledige genitale reconstructie. De diagnose was 45 minuten. Spijt begon direct na de operatie. Ze sprak in 2003 als eerste publiekelijk over transitiespijt, vóór Keira Bell.

"Ik heb aan de schepping van God laten sleutelen" — Gundolf, Zandvoort: 35 jaar als vrouw, daarna spijt en doop als man

Gundolf uit Zandvoort transitioneerde op zijn 30e naar vrouw na nare jeugdervaringen. 35 jaar lang leefde hij als Cecilia. Op zijn 65e hoorde hij naar eigen zeggen de woorden "kom terug naar huis" en besloot terug te keren naar zijn man-zijn. Vanwege zijn multiple sclerose en rolstoel werd hij gedoopt in een jacuzzi in wijkcentrum Pluspunt. Zijn boodschap aan anderen: "U verminkt uw lichaam en dat is voor altijd."

"Ik wou dat de artsen hadden uitgelegd dat ik zou rouwen om ongewenste lichaamsdelen" — Kyla Gillespie, Canada: transitie op 31, zes jaar als Bryson

Kyla Gillespie groeide op in een atletisch christelijk gezin in Canada en speelde elitehockey. Vanaf haar vijfde voelde ze genderdysforie. Na elf jaar alcoholisme ging ze op haar 30e een christelijke herstelfaciliteit in; binnen zes maanden begon ze sociaal te transitioneren naar Bryson, met testosteron en meerdere operaties. Vijfenhalf jaar later detransitioneerde ze. Ze schreef het boek "TransFormed" (B&H Publishing, 2026).

Jennifer Bilek: wie financiert de genderindustrie? Een kritische analyse

Jennifer Bilek is een Amerikaans journalist en schrijfster die onderzoek deed naar de financiering van transgenderrechtenorganisaties en de medische genderindustrie. Haar analyses — gepubliceerd op The 11th Hour en Substack — richten zich op de vraag wie de transitiemachine financiert en welke belangen grote donoren als de Pritzker-familie en andere filantropen hebben bij het bevorderen van genderzorg. Haar werk is controversieel maar heeft het debat over commerciële belangen in de genderzorg gevoed.

Jesse Singal: de journalist die kritisch over genderzorg schreef en de cancel culture overleefde

Jesse Singal publiceerde in 2018 een kritisch stuk over genderzorg voor minderjarigen in The Atlantic — en ondervond een georganiseerde campagne om hem te cancellen. Medewerkers eisten een excuusstelling, transgender-activisten stuurden klachten naar zijn werkgevers. Singal hield stand en publiceerde later "The Quick Fix" (2021) en talloze artikelen en nieuwsbrieven. Hij is een voorbeeld van hoe kritische verslaggeving over dit onderwerp persoonlijke en professionele risico's meebrengt.

"No Way Back": de documentaire over detransitioners en de analyse van genderzorg

"No Way Back: The Reality of Gender-Affirming Care" is een documentaire geproduceerd door Genspect en andere organisaties die de verhalen van detransitioners vertelt en de wetenschappelijke discussie over genderzorg voor minderjarigen belicht. De film werd in 2023 gescreend bij wetgevers in de VS en leidde tot discussies over de wetenschap achter genderzorgbeleid.