"Ik had simpelweg niet de taal om lesbisch te zijn." — Cari Stella, VS: de eerste grote enquête onder vrouwelijke detransitioners

Dit verhaal is gebaseerd op Cari Stella's eigen publicaties op haar blog "Guide on Raging Stars" (guideonragingstars.tumblr.com), haar YouTube-video's, en haar presentatie op de USPATH-conferentie in 2017. Cari Stella spreekt openlijk onder haar eigen naam.

Cari Stella groeide op in de Verenigde Staten. Ze was vijftien jaar oud toen ze voor het eerst sociaal begon te leven als jongen. Op haar zeventiende startte ze met testosteron. Op haar twintigste onderging ze een mastectomie — de chirurgische verwijdering van haar borsten.

Op haar tweeëntwintigste stopte ze met haar transitie en keerde terug naar haar vrouwelijke identiteit. Ze is een lesbische vrouw.

"Ik had simpelweg niet de taal om lesbisch te zijn. Trans-zijn leek de enige manier om mezelf te begrijpen."

— Cari Stella

Een vroeg patroon

Cari Stella begon haar transitie in een tijd — de vroege jaren 2010 — dat er weinig publieke kennis was over detransitie. Ze vond online trans-gemeenschappen die haar transitie bevestigden en aanmoedigden. Kritische vragen — over haar geaardheid, haar psychische gezondheid, haar familiegeschiedenis — werden niet gesteld.

Het patroon dat ze beschrijft, is later door onderzoekers en clinici uitgebreid gedocumenteerd: een jong vrouwelijk persoon, homoseksueel of biseksueel, met psychische comorbiditeiten, dat via online gemeenschappen op een medisch transitiepad terechtkomt zonder adequaat onderzoek naar onderliggende oorzaken. De Cass Review (2024) identificeerde precies dit profiel als een van de meest kwetsbare groepen in de genderzorgpopulatie.

De enquête van 2016

In 2016 deed Cari Stella iets dat op dat moment uniek was: ze organiseerde een enquête onder vrouwelijke detransitioners. Ze plaatste de oproep online en verzamelde respons van 203 vrouwen — biologisch vrouwelijke personen die waren gestopt met hun transitie.

De resultaten waren opmerkelijk:

• De overgrote meerderheid was begonnen met transitie voor hun twintigste levensjaar
• Een groot deel identificeerde zich na detransitie als lesbisch of biseksueel
• Velen rapporteerden psychische comorbiditeiten — angst, depressie, trauma — die niet adequaat waren behandeld voor of tijdens hun transitie
• Velen hadden permanente fysieke effecten van testosteron of chirurgie die niet ongedaan gemaakt konden worden
• De meeste respondenten hadden niemand om op terug te vallen na hun detransitie: geen kliniek, geen steungroep, geen medische begeleiding

Het was de eerste systematische poging om de omvang en het profiel van vrouwelijke detransitie in kaart te brengen — en ze deed het zonder institutionele steun, zonder subsidie, als particulier persoon.

USPATH 2017

In 2017 presenteerde Cari Stella de resultaten van haar enquête op de USPATH-conferentie (United States Professional Association for Transgender Health) — de Amerikaanse tegenhanger van WPATH. Het was een uitzonderlijk moment: een detransitioner die de medische gemeenschap toesprak over een fenomeen dat die gemeenschap grotendeels negeerde.

Haar presentatie maakte duidelijk dat detransitie niet een zeldzame uitzondering was, maar een patroon dat vaker voorkwam dan klinieken wilden erkennen — en dat de medische sector geen infrastructuur had om detransitioners op te vangen.

Guide on Raging Stars

Naast haar onderzoek schreef Cari Stella uitgebreid over haar eigen detransitie op haar blog Guide on Raging Stars. Haar schrijven was een van de vroegste gedetailleerde persoonlijke verslagen van vrouwelijke detransitie in het Engelstalige internet — gepubliceerd op een moment dat er nauwelijks andere bronnen waren voor detransitioners die wilden begrijpen wat hen was overkomen.

Ze beschreef hoe haar transitie een antwoord was geweest op haar onvermogen om zichzelf als lesbische vrouw te begrijpen in een cultuur die weinig positieve ruimte bood voor dat leven. Trans-zijn had een uitweg geleken. Detransitioneren betekende terugkeren naar een identiteit waarvoor ze de taal had moeten leren.

Erfenis

Cari Stella's werk — haar enquête, haar presentatie, haar blog — is een vroeg voorbeeld van het soort particulier initiatief dat later institutioneel werd: de DARE-studie (MacKinnon, 2025) met 957 deelnemers, de systematische reviews in medische tijdschriften, de Levy Review (2025) voor de NHS.

Ze liet zien dat detransitioners bereid waren te spreken als er iemand was die luisterde — en dat het systeem er structureel niet op was ingericht om te luisteren.

Bronnen:

• Cari Stella. Guide on Raging Stars. guideonragingstars.tumblr.com
• 4thWaveNow (2016–2017). Verslaggeving over Cari Stella's enquête en USPATH-presentatie. 4thwavenow.com
• USPATH (2017). Conferentieprogramma en presentaties. Philadelphia 2017.