"De euforie zakte weg. De depressie bleef."

Dit verhaal is gebaseerd op publieke interviews met Daisy Strongin, gepubliceerd door Rome Reports (juli 2024) en Independent Women. Ze deelde haar verhaal om anderen die in dezelfde situatie zitten te bereiken.

Ik was vijftien jaar oud en ongelukkig. Ik had een laag zelfbeeld, voelde me niet thuis in mijn lichaam en vluchtte in internet. Op sociale media vond ik gemeenschappen waar mensen met precies hetzelfde worstelden — en waar een verklaring klaarstond: je bent transgender.

Zeven jaar twijfelen, dan transitie

Ik bracht zeven jaar door met innerlijk worstelen. Op mijn achttiende stapte ik naar een LGBTQ+-kliniek in het centrum van Chicago en ontving bij mijn eerste bezoek een testosteronrecept. Geen wachttijden. Geen uitgebreide screening. Één gesprek.

Twee jaar later, op mijn twintigste, onderging ik een dubbele mastectomie.

Ik deelde mijn transitiereis online — duizenden mensen volgden mij. De bevestiging, de steun, de identiteit: het gaf me iets wat ik daarvoor nooit had gehad.

De pandemie

Toen de pandemie uitbrak en de wereld stilstond, begon ook mijn euforie te slinken. Ik was thuis, alleen met mezelf — en de depressie die ik had geprobeerd te ontvluchten was er nog steeds. De leegte die ik had willen vullen met transitie, was niet gevuld.

"De euforie van de veranderingen begon weg te zakken. Maar de depressie, het gevoel van onvolledigheid — dat bleef."

Tegelijkertijd groeide er iets anders in mij: een verlangen naar moederschap. Een verlangen dat ik had weggeredeneerd als "niet bij mij passend". Nu voelde het echter dan ooit.

De angst van detransitie

Detransitioneren was het meest angstaanjagende besluit dat ik ooit moest nemen. Ik had een diepe stem. Ik had geen borsten meer. Hoe zou ik als vrouw door het leven gaan? Zou iemand ooit van mij kunnen houden?

"Ik was zo bang. Ik wist niet of ik als vrouw met een diepe stem en zonder borsten een partner zou kunnen vinden. Gewoon leven als mezelf — dat was verschrikkelijk angstaanjagend."

Nu

Daisy is gedetransitioneerd en heeft samen met haar familie het katholieke geloof omarmd, iets wat ze zelf als een ankerpunt ervaart. Ze spreekt openlijk over haar verhaal — niet om de transgemeenschap aan te vallen, maar om diegenen te bereiken die net als zij als tiener verdwaalden op internet en daarin een valse oplossing vonden voor echte pijn.

Of ze nog kinderen kan krijgen, weet ze niet. De testosteron heeft haar lichaam blijvend beïnvloed. De borsten komen niet terug. Maar ze heeft haar stem terug — en die gebruikt ze.

Bronnen:

• Rome Reports (2024). The regret and remorse that comes with transgender therapy: one woman's story. romereports.com
• Independent Women: Identity Crisis — Daisy Strongin. independentwomen.com
• Catholic Weekly Australia (2024). Daisy Strongin Detransition. catholicweekly.com.au