"De meest typische transvrouw" — acht jaar later gedetransitioneerd

Dit verhaal is gebaseerd op de documentaire "Detransitioners Unheard" van Genspect, waarvoor Ian zijn verhaal deelde. Details zijn afkomstig uit de publieke samenvatting van zijn getuigenis op de Genspect-website.

Mijn artsen waren zeker. Ze hadden gezien wat ze zochten: iemand die gemotiveerd was, stabiel leek, en alle kenmerken had van een geschikte kandidaat voor medische transitie. Ze noemden mij "de meest typische transvrouw". En ze zeiden dat ik van alle patiënten die ze hadden, degene was met het laagste risico op spijt.

Acht jaar later ben ik een detransitioner.

De weg naar transitie

Het begon toen mijn vader het gezin verliet tijdens mijn tienerjaren. Een knieblessure maakte een einde aan mijn sportcarrière — iets wat mij veel had gegeven: structuur, identiteit, gemeenschap. Ik verloor dat alles tegelijk.

Op internet vond ik een nieuwe gemeenschap. En in die gemeenschap begon mijn zelfbeleving langzaam te verschuiven. Ik herkende mezelf in de verhalen die ik las. Ik dacht dat ik eindelijk begreep wat er met mij aan de hand was.

Acht jaar

Ian vervolgde zijn medische transitie gedurende acht jaar, inclusief chirurgische ingrepen. De artsen stonden achter hem. Het systeem werkte. Alles ging zoals het moest gaan.

Maar de vervulling die was beloofd — het gevoel van eindelijk thuis zijn in je lichaam, het verdwijnen van de pijn — bleef uit.

De ommekeer van de artsen

Toen Ian's situatie begon te verslechteren, veranderde de toon van zijn behandelaars. Dezelfde artsen die zijn transitie jaar na jaar hadden goedgekeurd en begeleid, boden hem nu plotseling iets anders aan: therapie.

De vraag die Ian zichzelf stelde: waarom nu pas? Waarom hadden ze hem acht jaar geleden niet verwezen naar therapie, toen hij verdriet had om zijn vader, toen hij zijn sportidentiteit kwijt was, toen hij kwetsbaar was en zocht?

Niet de "meest typische" — maar de meest kwetsbare

Ian is geen uitzondering. Hij is een voorbeeld van iets wat ook uit het Fins onderzoek naar voren komt: dat de patiënten die "geschikt" lijken voor transitie, soms juist degenen zijn die het meest kwetsbaar zijn — en die het hardst een andere vorm van hulp nodig hadden.

Zijn verhaal is opgenomen in de animatiedocumentaire "Detransitioners Unheard" van Genspect, een organisatie die de stemmen van detransitioners zichtbaar maakt.

Bronnen:

• Genspect. Detransitioners Unheard: Ian's Story. genspect.org
• Genspect. Detransitioners Unheard (overzicht). genspect.org