"Ik heb spijt van de littekens. En ik kan nooit open zijn over mijn verdriet." — Lucy Kartikasari, 14 jaar als man, nu terug als vrouw

Dit verhaal is gebaseerd op een BNNVARA-interview (11 oktober 2024) en de PowNed-documentaire "Transitiespijt" (10 oktober 2024, NPO 3), waarvoor Lucy Kartikasari openlijk sprak over haar ervaringen.

Lucy Kartikasari was elf jaar oud toen ze haar genderidentiteit begon te bevragen. Ze wilde ontsnappen aan iets.

"Ik wilde als klein meisje ontsnappen onder de druk van de vrouwelijke genderrol. Ik dacht dat ik geen perfecte vrouw kon zijn, maar ik voelde me wel een beetje jongensachtig. Dus ik dacht: waarom kan ik dan geen jongen zijn?"

— Lucy Kartikasari

Op haar twaalfde maakte ze een sociale transitie. Ze wachtte 3,5 jaar op een diagnose. Op haar zestiende begon de medische transitie.

14 jaar als man

Gedurende veertien jaar leefde Lucy als man. Ze onderging:

• Langdurige hormoontherapie (testosteron)
• Een mastectomie — verwijdering van haar borsten
• Een hysterectomie — verwijdering van haar baarmoeder
• Gezichtslaserbehandelingen

In september 2022 zette ze haar laatste testosteroninjectie. In december 2022 begon ze met oestrogeen. Ze leeft nu als vrouw. Een borstreconstuctie staat gepland.

"Iets klopte niet"

De omslag kwam na het zien van de film Everything Everywhere All at Once. Dat idee van alternatieve levenspadengebracht haar tot nadenken over haar eigen leven.

"Er was in de achtergrond een groeiend gevoel van: iets klopt niet."

— Lucy Kartikasari

Verdriet dat ze niet mag tonen

Lucy spreekt zorgvuldig over haar ervaringen. Ze gebruikt het woord "spijt" niet graag — ze zegt geworden te zijn wie ze wilde zijn. Maar ze heeft wel degelijk spijt van bepaalde medische keuzes. En ze ervaart verdriet dat ze niet openlijk mag benoemen.

"Ik kan nooit open zijn over mijn verdriet, omdat het een 'doodstraf' is voor transmensen."

— Lucy Kartikasari, in de PowNed-documentaire "Transitiespijt"

"Ik heb spijt van de littekens."

— Lucy Kartikasari

Haar positie is opvallend: ze weigert haar verhaal te laten gebruiken als argument tegen transrechten. Tegelijkertijd erkent ze dat haar detransitie haar verdriet heeft gegeven — verdriet over wat haar lichaam is aangedaan op een leeftijd waarop ze de consequenties niet volledig kon overzien.

Een statistische onvermijdelijkheid

Lucy beschrijft zichzelf nuchter als "een statistische onvermijdelijkheid": als genoeg mensen transitioneren, zullen er altijd mensen bij zijn die terugkeren. Dat maakt haar verhaal niet minder reëel.

"Ik ben een statistical inevitability. Als je een groot genoeg aantal mensen hebt dat in transitie gaat, dan komt op een gegeven moment een persoon die een detransitie wil."

— Lucy Kartikasari

Wat haar verhaal wél aantoont: medische transitie op jonge leeftijd laat permanente sporen na. Borsten die zijn verwijderd komen niet terug. Een verwijderde baarmoeder ook niet. En het verdriet over die permanente veranderingen verdient ruimte — ook als iemand niet het woord "spijt" wil gebruiken.

Bronnen:

• BNNVARA (2024). Lucy ging in transitie maar besloot dit terug te draaien. bnnvara.nl
• PowNed (2024). POW-NED of View: Transitiespijt. NPO 3, 10 oktober 2024. powned.tv