"In transitie gaan was het domste wat ik had kunnen doen — eigenlijk haatte ik alleen mezelf"
Maarten groeide op in een klein dorp waar hij werd gepest omdat mensen dachten dat hij homo was. Op zijn 10e scheidden zijn ouders. Op zijn 14e zat hij in een diepe depressie. Op zijn 16e begon hij met vrouwelijke hormonen. Zes jaar later: pijn en spijt.
Dit verhaal is gebaseerd op de publieke getuigenis van Maarten, een Nederlandse jongeman die zijn verhaal deelde via HP/De Tijd en het platform Cry for Recognition (oktober/november 2022). Zijn achternaam is niet openbaar.
Ik groeide op in een klein dorp. Ik werd gepest, want mensen dachten dat ik homo was. Mijn ouders scheidden toen ik tien was. Ik viel ten prooi aan een diepe depressie. Op mijn veertiende isoleerde ik me volledig, speelde ik alleen maar games en had ik nauwelijks contact met de buitenwereld.
Tegelijkertijd vroeg ik me af: was ik misschien transgender? Het zou alles kunnen verklaren.
Diagnose op 16
Op zijn zestiende ontving Maarten een diagnose genderdysforie en begon hij aan een medisch transitietraject. Hij kreeg vrouwelijke hormonen, die leidden tot borstvorming en andere feminiserende lichamelijke veranderingen. Later volgde ook een gezichtsfeminiserende operatie.
Niemand onderzocht serieus wat er achter zijn onbehagen zat: de depressie, het verlies van zijn vader, de jarenlange pesterijen. De diagnose was er; het traject ging van start.
Zes jaar later: het besef
Op zijn twee- of drieëntwintigste drong het besef door. De transitie had niet geholpen. Het ongeluk was er nog steeds. Maarten keerde terug naar zijn identiteit als man.
"In transitie gaan was het domste wat ik had kunnen doen."
"Eigenlijk had ik vooral een hekel aan mezelf."
De transitie had niet de oorzaak van zijn onbehagen weggenomen. Die oorzaken — de depressie, de pijn, het zelfhaat — waren nooit behandeld.
Gevolgen en compensatie
De medische interventies lieten permanente sporen achter op zijn lichaam en zijn seksuele functioneren. Maarten schakelde een advocaat in om zijn mogelijkheden voor compensatie te onderzoeken.
Hij behoort, zo blijkt uit Nederlandstalig onderzoek, tot ongeveer dertig procent van de jonge mannelijke transgenders die uiteindelijk detransitioneren.
Bronnen:
- Cry for Recognition (2022). De transitie heeft mijn leven verwoest. cryforrecognition.be
- HP/De Tijd (31 oktober 2022). Originele publicatie van Maartens verhaal.
Verwante zustersites in het Genderinfo-netwerk
Transspijt.nl is onderdeel van het Genderinfo-netwerk — dertig onafhankelijke Nederlandse informatiesites over gender en genderzorg. Voor verdere verdieping over dit onderwerp:
- Transitieschade.nl Medische en psychische schade na transitie Direct naar /schade/, /detrans/ of /juridisch/
- Genderrisico.nl Onderzoeksdossier over bijwerkingen van genderzorg Direct naar /puberteitsremmers/, /detransitie/ of /spijt/
- Dutchprotocol.nl Analyse van het VUmc-protocol en internationale uitrol Direct naar /protocol/, /evaluaties/ of /debat/
- Transouders.nl Informatie voor ouders van kinderen met gendervragen Direct naar /voor-ouders/, /signalen/ of /hulp/
- Genderzorgen.nl Kritische analyse van het Nederlandse zorgmodel Direct naar /onze-zorgen/, /casus/ of /klachten/
- Wpath.nl Analyse van WPATH Standards of Care en WPATH Files Direct naar /evidence-base-zwak/, /wpath-files/ of /cass-review/
Meer persoonlijke verhalen
-
"Ik werd in 45 minuten gediagnosticeerd, ik gebruikte al hormonen en werd doorgesluisd naar een operatie" — Claudia McLean, VK: spijt sinds 1986
Claudia McLean
-
"Ik heb aan de schepping van God laten sleutelen" — Gundolf, Zandvoort: 35 jaar als vrouw, daarna spijt en doop als man
Gundolf
-
"Ik wou dat de artsen hadden uitgelegd dat ik zou rouwen om ongewenste lichaamsdelen" — Kyla Gillespie, Canada: transitie op 31, zes jaar als Bryson
Kyla Gillespie