"Vijf maanden na de operatie was de haat voor mijn lichaam terug"

Dit verhaal is gebaseerd op de publieke getuigenis van Sinéad Watson, een Schotse vrouw die openlijk spreekt over haar transitie en detransitie. Ze heeft haar verhaal gedeeld via interviews, podcasts en sociale media.

Ik ben opgegroeid als een "tomboy". Ik hield niet van jurken, voelde me ongemakkelijk in mijn lichaam en paste niet goed in de sociale verwachtingen van wat een meisje hoorde te zijn. Toen ik als tiener op Tumblr en YouTube terechtkwam, vond ik voor het eerst woorden voor wat ik voelde. Of zo leek het.

Wat ik toen niet begreep, was dat ik een meisje was dat seksueel was misbruikt. Een meisje dat haar lichaam haatte omdat het haar kwetsbaar had gemaakt. Een meisje dat wilde ontsnappen aan het vrouw-zijn — niet omdat ze een man was, maar omdat vrouw-zijn pijn deed.

De transitie

Ik begon in 2015 met testosteron, in mijn mid-twintig. In 2017, op 26-jarige leeftijd, onderging ik een dubbele mastectomie. Ik voelde me euforisch. Eindelijk, dacht ik.

De euforie duurde vijf maanden.

Daarna was de depressie terug. De zelfhaat was terug. Alleen had ik nu geen borsten meer en voelde ik niets in mijn borstkas. Ik had me niet gerealiseerd dat ik alle gevoel daar zou verliezen. Niemand had mij dat verteld.

"Ik kon niet begrijpen waarom ik me nog steeds zo voelde. Ik had toch gedaan wat ik moest doen? Ik had toch de stap gezet?"

Wat er werkelijk speelde

Terugkijkend begrijp ik nu wat er met mij aan de hand was. Mijn genderdysforie was reëel — de pijn was reëel. Maar de oorzaak was niet dat ik een man was. De oorzaak was trauma, seksueel misbruik, een diep gewortelde haat voor mijn vrouwelijk lichaam die was ontstaan door wat anderen mij hadden aangedaan.

Geen enkele hulpverlener heeft me ooit diepgaand gevraagd naar die ervaringen. De focus lag op mijn genderidentiteit, niet op wat eronder zat.

De detransitie

In oktober 2019 begon ik te detransitioneren. Het was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. De transitiespijt had mij tot alcoholisme gedreven — ik dronk om de pijn te verdoven. Een maand vóór mijn vijfjarig detransitie-jubileum werd ik nuchter.

Met een helder hoofd kijk ik nu terug en denk: ik kan niet geloven dat dit mij is toegestaan. Dat iemand mij, met al mijn trauma, al mijn pijn, al mijn zelfhaat, heeft laten transitioneren zonder eerst die onderliggende problemen aan te pakken.

"Ik wil niet meer detransitioners. Ik wil minder. Maar daarvoor moeten we mensen met genderdysforie écht behandelen. Het affirmatieve model dat we hebben omarmd, is schadelijk — en dat moet veranderen."

Wat ze verloor

Sinéad Watson heeft permanent gevoelverlies in haar borstkas. Ze kan nooit meer borstvoeding geven. Haar stem is veranderd door testosteron. Ze draagt de littekens van een operatie die niet had mogen plaatsvinden zonder dat haar trauma eerst werd behandeld.

Ze spreekt nu openlijk, niet uit bitterheid, maar omdat ze wil voorkomen dat anderen hetzelfde meemaken.

Bronnen:

• Bayswater Support. Detransition Story: Watson. bayswatersupport.org.uk
• Sinéad Watson op X (oktober 2024): "5 years ago I began my detransition." x.com
• The Spectator. The troubling truth about 'gender affirming' mastectomies. spectator.co.uk
• Genspect interview met Sinéad Watson. genspect via x.com