Abigail Shrier over Bad Therapy — slechte therapie en beschadigde jeugd (Peterson)
Jordan Peterson spreekt met Abigail Shrier over haar tweede boek "Bad Therapy", waarin ze betoogt dat de huidige therapeutische cultuur gecombineerd met
Over Abigail Shrier en Jordan Peterson
In deze video spreekt Jordan Peterson met auteur en journalist Abigail Shrier. Het is hun tweede gesprek; de eerste vond plaats rond de publicatie van haar boek "Irreversible Damage: The Transgender Craze Seducing Our Daughters". Shrier vertelt dat ze daarna haar aandacht verbreedde van het transgenderfenomeen naar een ruimere analyse van wat er volgens haar misgaat in de therapeutische sector. Dat is het onderwerp van haar tweede boek, "Bad Therapy: Why The Kids Aren't Growing Up". Het gesprek is Engelstalig en duurt ongeveer anderhalf uur.
Van transgender-hausse naar bredere therapiekritiek
Shrier beschrijft hoe haar eerste boek ging over de plotselinge stijging van transgenderidentificatie onder tienermeisjes, die zij verklaart als een vorm van sociale besmetting via sociale media en onderlinge contacten. Bij het interviewen van honderden, en uiteindelijk meer dan duizend ouders, viel haar op hoeveel therapie kinderen kregen, hoezeer ouders op therapeuten leunden om hun opvoeding te sturen, en hoe therapeuten het idee transgender te zijn volgens haar vaak versterkten in plaats van te onderzoeken. Dat bracht haar bij de vraag welke andere schade therapie bij kinderen kan aanrichten.
De gezonden behandelen in plaats van de zieken
Een kernpunt van Shrier is dat de huidige generatie meer diagnoses, medicatie en therapeutische interventie krijgt dan welke generatie ervoor, terwijl de geestelijke gezondheid juist verslechtert. Ze wijst op het risico van iatrogenese: schade die juist ontstaat door behandeling. Dat risico is volgens haar het grootst wanneer je mensen behandelt die geen ernstig probleem hebben. Door van het behandelen van zieke kinderen te verschuiven naar het idee dat iedereen therapie nodig heeft, stelt men volgens haar een grote groep bloot aan de bekende nadelen van therapie. Ze noemt verlies van eigen regie, een externe locus of control, behandelafhankelijkheid en het zich vereenzelvigen met een diagnose.
Opvoeding, weerbaarheid en angst voor trauma
Peterson en Shrier bespreken hoe scholen via emotie-check-ins en het voortdurend richten op gevoelens kinderen volgens hen juist angstiger maken, en hoe ouders hun gezag uit handen geven aan deskundigen. Shrier betoogt dat ouders kinderen zijn gaan zien als zwak en breekbaar, uit angst dat elke tegenslag een blijvend trauma zou veroorzaken. Ze verwijst naar culturen als Japan en Israël, waar kinderen meer zelfstandigheid krijgen en het niet als beschadigend wordt gezien als ze eigen conflicten oplossen of alleen naar school gaan. Volgens beiden is veerkracht de norm na een potentieel ingrijpende gebeurtenis, en wordt die veerkracht ondermijnd door overbescherming, het wegnemen van competitie en het vermijden van elke vorm van falen. Peterson plaatst dit in een breder kader van overbeschermende, op zichzelf gerichte opvoeding en demografische veranderingen, zoals minder en latere kinderen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.