Genderdysforie — diagnose en behandeling (Abigail Shrier en Jordan Peterson)
Abigail Shrier, auteur van Irreversible Damage, en Jordan Peterson bespreken samen de diagnose en behandeling van genderdysforie.
Over Abigail Shrier en Jordan Peterson
In dit gesprek bespreken Abigail Shrier, auteur van "Irreversible Damage", en Jordan Peterson de diagnose en behandeling van genderdysforie. Shrier baseert haar betoog op gesprekken die zij voerde met onder meer affirmatieve therapeuten. Peterson stelt kritische vragen en probeert te begrijpen waarom de medische en psychologische beroepsverenigingen volgens hem in korte tijd zo sterk van koers zijn veranderd. Samen verkennen zij wat er volgens hen achter die verschuiving schuilgaat.
Een snelle verschuiving in taal en behandeling
Peterson constateert dat er de afgelopen vijf jaar een grote verandering heeft plaatsgevonden in de manier waarop medische verenigingen gender benoemen en behandelen. Gender wordt volgens hem nu opgevat als een persoonlijke keuze, die wordt doorgetrokken naar fysieke transformatie. Hij noemt voorbeelden van behandelingen bij gendertransitie, zoals het gebruik van testosteron en ingrijpender chirurgische ingrepen. Shrier wijst erop dat activisten effectief zijn geweest binnen de accrediterende medische instellingen. Zij noemt als voorbeeld een besluit waarbij borstoperaties bij gezonde borsten niet langer als cosmetisch maar als correctie van een afwijking worden aangemerkt, ook bij tieners. Volgens haar is dit een gevolg van wat zij "corruptie van taal" noemt.
Een tegenstrijdige redenering
Peterson legt een logische spanning bloot. Volgens de denkers achter de genderaffirmatie kan alleen het individu zelf bepalen welk gender het heeft, zonder dat ouders, naasten of medische professionals daarover een oordeel kunnen geven, en zelfs als dat van dag tot dag verandert. Tegelijk wordt gesteld dat een meisje dat denkt een jongen te zijn, altijd al een jongen is geweest. Peterson vindt dat moeilijk te rijmen met het idee dat gender een sociaal construct zou zijn, omdat een onveranderlijke identiteit vanaf de geboorte juist op een biologische verklaring lijkt. Shrier vertelt dat affirmatieve therapeuten op haar vraag, hoe je dan een onomkeerbare operatie kunt aanraden bij iemand die mogelijk genderfluïde blijkt, antwoordden dat alleen die persoon zelf haar waarheid kan kennen.
De these van het boek
Shrier vat haar centrale stelling samen. Een grote groep tienermeisjes die volgens haar waarschijnlijk geen klassieke genderdysforie heeft, krijgt onder invloed van sociale media en leeftijdsgenoten snel toegang tot hormonen en operaties, met weinig medisch toezicht. Zij wijst erop dat de stijging zich vooral onder tienermeisjes voordoet en niet in vergelijkbare mate bij oudere vrouwen of mannen, wat volgens haar pleit tegen de verklaring dat sociale acceptatie eerder verborgen identiteiten zichtbaar maakt. Ook merkt zij op dat cijfers over zelfdoding en depressie stijgen terwijl de maatschappelijke acceptatie toeneemt. Op Petersons vraag wat de drijfveren zijn, noemt zij ideologische en financiële prikkels en een generatie artsen en therapeuten die volgens haar eerst activist zijn en pas daarna behandelaar, en die bij hun conclusie beginnen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.