Ame — getuigenis van een detransitieproces (Spaanstalig)
In dit Spaanstalige interview bij ELPTV deelt Ame haar persoonlijke detransitieverhaal. Ze bespreekt de medische en psychologische begeleiding die ze
Over Ame
In deze Spaanstalige getuigenis vertelt Ame, een jonge vrouw uit Andalusië die op het moment van opname twintig jaar oud is, over haar weg in en uit een overwogen transitie. Ze gaf deze getuigenis omdat ze, naar eigen zeggen, vanaf haar twaalfde of dertiende deel uitmaakte van de gemeenschap als transpersoon, vooral op het vlak van sociale transitie, een periode die volgens haar verhaal duurde tot ongeveer haar achttiende. Ze deelt haar eigen ervaring en haar opvattingen daarover.
Hoe het begon
Ame beschrijft een jeugd waarin ze zich vaak alleen voelde en niet paste in de genderrollen die van haar werden verwacht. Ze noemt seksueel misbruik op jonge leeftijd en pesten op school als oorzaken van veel lijden. Ze hield van sport, voetbal en tennis, van videospellen en manga, dingen die destijds als jongensachtig golden. Volgens haar verhaal ontstond lichaamsongemak pas toen ze merkte dat haar omgeving een probleem leek te hebben met haar vrouwelijke lichaam, en toen ze zag hoe het vrouwenlichaam in de samenleving sterk geseksualiseerd wordt, in haar woorden steeds vaker gericht op jonge en kwetsbare meisjes. Uit angst om opnieuw gekwetst of geseksualiseerd te worden, begon ze ruimere kleding te dragen en zocht ze badkleding die haar lichaam zoveel mogelijk bedekte, omdat dat haar een gevoel van veiligheid gaf.
De rol van sociale media
Ame wijst sociale media aan als een doorslaggevende factor. Ze had al het idee dat er iets onherstelbaar mis was met haar, maar wist niet wat. Via platforms als Tumblr, en later Twitter, Instagram en andere, kreeg ze volgens haar de boodschap dat haar probleem was dat ze eigenlijk een jongen was, gevangen in een meisjeslichaam, en dat transitie de enige weg naar geluk zou zijn. Ze beschrijft hoe die boodschap suggereerde dat ze anders ongelukkig zou blijven of zelfs haar leven zou beëindigen. In een pijnlijke situatie klampte ze zich vast aan dat verhaal. Man worden zag ze als een toevlucht: ze dacht dat ze als jongen geen slachtoffer meer zou worden van misbruik of pesten en eindelijk als een gewoon mens gezien zou worden.
Keerpunt en standpunt
Hoewel Ame jarenlang transitie wilde, zag ze zichzelf meer lijden naarmate ze dat doel naderde, mede door het besef dat ze nooit biologisch man zou worden. Rond haar vijftiende of zestiende kwam ze bij een psycholoog die geen genderkwesties behandelde, maar haar wel hielp met haar zelfbeeld en zelfvertrouwen. Daardoor ging ze minder gewicht geven aan wat haar had geobsedeerd. Later kwam ze in aanraking met gendergekritische perspectieven en met het Arbeidersfront, waarvan ze lid werd. Daar vond ze de boodschap dat er niets mis is met hoe je geboren bent, maar dat het probleem ligt in een individualistisch, op winst gericht systeem. Over de Spaanse transwet zegt ze voorstander te zijn van een wet die transpersonen een waardig bestaan biedt, maar ze bekritiseert het uitwissen van het begrip vrouw en van seksuele oriëntatie wanneer alles op zelfidentificatie wordt gebaseerd, wat volgens haar mensen met dysforie die geen transitie willen in de steek laat. Ze noemt zichzelf inmiddels communist, niet feminist.
Bronnen
Let op: deze video is Spaanstalig.