Andrew Doyle: Genderidentiteit als nieuwste sociale besmetting
Andrew Doyle analyseert de spectaculaire toename van jongeren die zich identificeren als transgender en ziet daarin een patroon van sociale besmetting. Hij vergelijkt het met andere hypes die jongeren in groepen treft en wijst op de rol van sociale media en peerdruk. Een kritische maar genuanceerde blik op de vraag waarom zoveel jongeren nu plotseling genderdysforie ervaren.
Over Andrew Doyle
Andrew Doyle vertelt in dit fragment over zijn eigen ervaringen als leraar. Hij werkte onder meer aan een meisjesschool in Londen en eerder aan een jongensschool en een gemengde school. Vanuit die ervaring beschrijft hij hoe bepaalde gedragingen onder leerlingen zich in groepen kunnen verspreiden, en hij plaatst de sterke toename van het aantal jongeren dat zich als transgender of non-binair identificeert in datzelfde kader.
Trends die zich verspreiden op school
Doyle vertelt dat hij op een meisjesschool zag hoe leerlingen verwikkeld raakten in wat hij omschrijft als wedijverend weinig eten; tijdens het toezicht bij de lunch moest hij ingrijpen als een leerling enkel een slablaadje op haar bord had. Op een eerdere, gemengde school was juist zelfbeschadiging door snijden in de mode, waarbij een uitgenodigde deskundige adviseerde ijsblokjes vast te houden als vervanging voor het scheermes. Het viel hem op dat telkens maar een vorm van zelfbeschadiging tegelijk de overhand leek te hebben, en dat zo'n trend zich snel verspreidde zodra een kleine groep ermee begon. Bij jongens zag hij dit niet op dezelfde manier.
Sociale besmetting en historische voorbeelden
Volgens Doyle zijn sociale besmettingen vooral gangbaar onder tienermeisjes, en hij noemt historische voorbeelden zoals de heksenprocessen van Salem in 1692, de middeleeuwse dansplagen, schoolmeisjes in Duitsland die in 1892 onwillekeurig met hun handen begonnen te trillen bij schrijfoefeningen, en een verhaal uit Zweden over een dorp waar meisjes in de middeleeuwen plotseling begonnen te hinken. De nieuwste besmetting ziet hij in het zich identificeren weg van het vrouw-zijn. Hij noemt cijfers van de NHS-genderkliniek (GIDS): in 2012 ongeveer 250 verwijzingen, vooral jongens, tegen meer dan 5.000 in 2021, overwegend meisjes.
De rol van sociale media en intuitie
Doyle wijst op platforms als TikTok, waar volgens hem activisten tieners voorhouden dat gevoelens van verwarring waarschijnlijk bewijzen dat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn. Voor meisjes die worstelen met lichamelijke veranderingen en ongewenste aandacht kan het idee om buiten het vrouw-zijn te stappen aantrekkelijk lijken. Anders dan een hinkende epidemie in een middeleeuws dorp kan zo'n verschijnsel zich in het digitale tijdperk wel breed verspreiden. Hij vergelijkt het met de hervonden-herinneringenhysterie van de late twintigste eeuw, en stelt dat sociale besmettingen vaak draaien om het verheffen van het eigen gevoel boven de materiele werkelijkheid.
Sociale transitie en blijvende gevolgen
Doyle verwijst naar de review van Dame Hilary Cass, die scholen aanraadt te stoppen met de sociale transitie van kinderen. De interim-review stelde dat het toestaan van andere namen, voornaamwoorden en kledingvoorschriften geen neutrale handeling is en mogelijk het beeld van een kind als lid van het andere geslacht versterkt. Hij maakt onderscheid tussen de kleine groep kinderen met genderdysforie en gezonde kinderen die volgens hem in een tijdelijke rage worden meegezogen. Waar hinken, dansen en trillen weer overgaan, zijn de gevolgen van puberteitsremmers, hormonen en operaties volgens hem blijvend.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.