Andrew Doyle over het trans-debat: beperkt medeleven met misgendering van moordenaars
Andrew Doyle bespreekt de absurditeit van eisen rond misgendering, waarbij hij de casus aanhaalt van veroordeelde criminelen die protesteren wanneer ze verkeerd aangesproken worden. Hij stelt dat misgendering boven slachtofferschap plaatsen de morele verhoudingen ernstig verstoort. Een pittige bijdrage aan het debat over de grenzen van genderbeleid.
Over Andrew Doyle
Andrew Doyle bespreekt in deze Engelstalige video het debat rond gender, taal en het misgenderen van personen. Hij opent met het sprookje De nieuwe kleren van de keizer van Hans Christian Andersen, oorspronkelijk gepubliceerd in 1837, en gebruikt dat als rode draad: iedereen ziet dat de keizer naakt is, maar niemand durft het te zeggen totdat een kind de waarheid hardop benoemt. Volgens Doyle voelt dat verhaal actueler dan ooit wanneer instituten van het publiek vragen om de eigen waarneming te negeren.
Sport, ziekenhuizen en de media
Doyle haalt enkele voorbeelden aan waarin volgens hem de werkelijkheid wordt verbloemd. Hij noemt de zwemster Lia Thomas, een transgender atleet die records brak en een wedstrijd over 500 yard vrije slag won, terwijl commentatoren volgens hem nadrukkelijk niet benoemen dat het om een biologisch mannelijk lichaam gaat. Hij verwijst naar uitspraken van barones Nicholson in het Britse House of Lords over een vrouw die naar verluidt op een ziekenhuisafdeling zou zijn verkracht, waarbij de politie te horen kreeg dat er geen mannen op de afdeling lagen terwijl een van de patiënten transgender was. Ook noemt hij een NHS-document uit 2010 en een beleidsregel die hij aanduidt als Annex B, op grond waarvan klagende patiënten te horen zouden krijgen dat er geen mannen aanwezig zijn. Doyle stelt dat hij hierover een verzoek op grond van informatievrijheid indiende bij NHS England.
Misgendering en de grens van hoffelijkheid
Doyle koppelt deze voorbeelden aan het begrip gaslighting, het ontkennen van waarneembare werkelijkheid zodat iemand aan de eigen zintuigen gaat twijfelen. Hij verwijst naar de film Gaslight uit 1940 en naar George Orwells roman 1984. Als concreet geval noemt hij berichtgeving van de BBC over een 83-jarige die werd gearresteerd voor moord en die volgens hem als man een vrouw doodde, terwijl in het bericht vrouwelijke voornaamwoorden worden gebruikt en pas terloops wordt vermeld dat de dader zich onlangs als vrouw identificeerde. Doyle zegt zelf altijd uit hoffelijkheid de gewenste naam en voornaamwoorden te gebruiken van wie wil leven volgens een ander geslacht. Die hoffelijkheid strekt zich volgens hem echter niet uit tot mannen die ervoor kiezen vrouwen te vermoorden; voor moordenaars die boos worden over misgendering is zijn medeleven beperkt.
Liberale houding en spreken over de werkelijkheid
Doyle benadrukt dat hij een liberale houding inneemt: iedereen mag zich noemen wat hij wil, kleden zoals hij wil en ingrepen ondergaan die nodig zijn, en transgender personen verdienen bescherming tegen wie hun grondrechten zou willen ontnemen. Tegelijk stelt hij dat niemand het recht heeft om anderen te dwingen taal te gebruiken die ze niet willen gebruiken of te doen alsof ze iets geloven wat ze niet geloven. Zijn slotsom is dat mensen moeten stoppen met meegaan in wat hij als een leugen ziet en, net als het kind in het sprookje, het voor de hand liggende durven benoemen. Wie dat doet, wordt volgens hem onvermijdelijk als haatdragend weggezet, maar hij stelt dat het mogelijk is om tegelijk haat en vooroordelen tegen trans personen af te wijzen en het belang van spreken over de werkelijkheid te onderkennen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.