Arielle Scarcella: man-naar-vrouw detransitioner over spijt van geslachtsoperatie
In dit gesprek bij Arielle Scarcella deelt een man-naar-vrouw detransitioner zijn ervaringen met geslachtsveranderende chirurgie en de diepe spijt die daarna volgde. Hij beschrijft hoe hij door het medisch systeem werd begeleid naar operaties die hij later als irreversibele fout beschouwt. Het interview biedt een zeldzame blik op het leven van mensen die na chirurgische transitie terugkeren naar hun biologische identiteit.
Over dit gesprek
In deze video spreekt Arielle Scarcella met een detransitioner die in het gesprek wordt aangeduid als Richie. Hij vertelt dat hij in 2014 op zijn 26e in transitie ging met anti-androgenen en estradiol, en in 2018 een geslachtsoperatie onderging (penile inversion met een scrotumtransplantaat). Inmiddels beschouwt hij die operatie als een ingreep die niet had moeten plaatsvinden. Scarcella geeft aan dat ze het interview vooral doet om jongeren te laten horen welke risico's en gevolgen aan zo'n traject verbonden kunnen zijn.
Lichamelijke gevolgen van de operatie
Richie beschrijft uiteenlopende klachten die hij na de operatie hield. Hij heeft gebieden met volledige gevoelloosheid afgewisseld met overgevoeligheid en pijn, waardoor seks erg moeilijk is. Het grootste probleem waren volgens hem de problemen met de urinebuis: na het verwijderen van de katheter bleek deze sterk vernauwd, wat hij vergelijkt met proberen te drinken door een geknikt rietje. Daarvoor waren meerdere vervolgoperaties nodig en hij vertelt dat hij periodiek opnieuw een dilatatie moet ondergaan. In het gesprek komen ook bredere risico's van zulke chirurgie ter sprake, zoals infecties, weefselversterf (necrose) en prolaps.
Het zorgtraject en spijt
Richie vertelt dat hij zich onvoldoende kritisch begeleid voelde. Hij kwam binnen met een eerdere diagnose, maar zegt dat de behandeling vooral op transitie was gericht. Toen hij na de operatie tekenen van spijt liet zien, werd dat volgens hem aanvankelijk toegeschreven aan de nawerking van de narcose. Hij benadrukt dat hij geen voorstander is van het verbieden van zorg, maar pleit voor duidelijke waarborgen en zorgvuldige afwegingen vooraf. Hij vergelijkt het met een snelweg zonder regels: in plaats van de weg te sluiten, zouden er volgens hem markeringen, waarschuwingen en goede professionele begeleiding moeten zijn.
Een oproep tot reflectie
Tot slot roept Richie mensen die denken dat ze trans zijn op om het begrip genderdysforie uiteen te rafelen en te onderzoeken welke andere factoren een rol kunnen spelen, zoals een laag zelfbeeld, depressie, angst, hechtingsproblemen, neurodivergentie, pesten of seksuele oriëntatie. Hij wil dat mensen, en zeker jongeren, beter geïnformeerd en met meer reflectie aan dergelijke keuzes beginnen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.