Arts weigert $10 miljoen studie te publiceren — puberteitsblokkade verbetert geestelijke gezondheid niet
Een studie gefinancierd met $10 miljoen liet zien dat puberteitsblokkaders de psychische gezondheid van genderdysfore jongeren niet verbeterden — maar de
Over de zaak en de betrokken onderzoekers
Deze video bespreekt een bericht dat oorspronkelijk in de New York Times verscheen over arts en transgenderzorg-pleitbezorger Johanna Olson-Kennedy. Volgens dat bericht hield zij de publicatie tegen van een met federale middelen gefinancierde studie naar het effect van puberteitsremmers op Amerikaanse kinderen. De studie kostte naar verluidt tien miljoen dollar en werd betaald uit belastinggeld via de National Institutes of Health. Olson-Kennedy geldt als een van de bekendste Amerikaanse voorvechters van genderbevestigende zorg voor adolescenten en treedt regelmatig op als getuige-deskundige in rechtszaken tegen verboden in meer dan twintig staten. Ook andere bij het onderzoek betrokken wetenschappers komen aan bod, waaronder klinisch en onderzoekspsycholoog Amy Tishelman, verbonden aan Boston College, die kritiek had op het achterhouden van de resultaten.
Wat het onderzoek liet zien
Voor de studie werden 95 kinderen geselecteerd met een gemiddelde leeftijd van elf jaar. Vanaf 2015 kregen zij puberteitsremmende medicatie, bedoeld om lichamelijke veranderingen zoals borstontwikkeling of het zwaarder worden van de stem uit te stellen. Na twee jaar follow-up bleek de geestelijke gezondheid van de deelnemers niet verbeterd. Olson-Kennedy schreef dat volgens het bericht toe aan het idee dat de kinderen er bij aanvang en na afloop al goed aan toe waren. Die voorstelling van zaken botst echter met eerder vastgelegde gegevens, waaruit zou blijken dat ongeveer een kwart van de deelnemers voorafgaand aan de behandeling depressief of suïcidaal was. Het resultaat strookt evenmin met de bevindingen van een Nederlandse studie uit 2011 onder 70 kinderen — vaak aangehaald door voorstanders — waarin kinderen die met puberteitsremmers werden behandeld juist betere geestelijke gezondheid en minder gedrags- en emotionele problemen rapporteerden.
De reden om niet te publiceren
Op de vraag waarom de resultaten na negen jaar nog niet openbaar waren gemaakt, gaf Olson-Kennedy volgens het bericht aan dat zij niet wilde dat het werk zou worden gebruikt als wapen door critici en dat het eerst precies kloppend, helder en bondig moest zijn, wat tijd kost. Zij erkende bang te zijn dat het uitblijven van psychische verbetering in een rechtszaak zou kunnen worden ingezet om tegen het gebruik van puberteitsremmers te pleiten. Critici, onder wie mede-onderzoeker Amy Tishelman, noemden dit in strijd met onderzoeksstandaarden en zeiden dat het publiek belangrijke wetenschappelijke informatie wordt onthouden. Tishelman wees erop dat het uitblijven van verandering niet per definitie een negatieve uitkomst is en mogelijk op een preventief effect kan duiden, al is daar volgens haar meer onderzoek voor nodig.
Context en tegenstrijdigheden
In een voortgangsrapport uit 2020 aan de NIH veronderstelde Olson-Kennedy dat deelnemers in de loop van de tijd minder symptomen van depressie, angst, trauma, zelfbeschadiging en suïcidaliteit zouden vertonen en een beter lichaamsbeeld en betere kwaliteit van leven. Toen die hypothese niet uitkwam, verwees zij meermaals naar gemiddelden in de data, die zij naar eigen zeggen nog volledig aan het analyseren was. De video plaatst dit tegen de achtergrond van een verdeelde publieke opinie: volgens een aangehaald onderzoek is een ruime meerderheid van de Amerikaanse volwassenen tegen puberteitsremmers voor jongeren van 10 tot 14 jaar en tegen hormoonbehandeling voor jongeren van 15 tot 17 jaar.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.