Genspect-conferentie openingsplenaire sessie: Stella O'Malley zet de toon
In haar openingstoespraak voor de Genspect-conferentie in Lissabon schetst psychotherapeute Stella O'Malley de missie van de beweging: het beschermen van
Over Stella O'Malley en Genspect
Stella O'Malley is psychotherapeute en oprichtster van Genspect. In deze openingstoespraak van de Bigger Picture-conferentie vertelt zij waarom de bijeenkomst georganiseerd werd: omdat de internationale organisatie WPATH (en de Europese tak EPATH) in dezelfde periode in Ierland een congres hield. Genspect wilde daar bewust tegenover gaan staan en de stemmen laten horen die volgens haar worden genegeerd en weggewuifd. O'Malley benadrukt dat dit op een beschaafde en redelijke manier gebeurt, maar wel volhardend: ook bij volgende WPATH-congressen, waar ook ter wereld, wil de beweging blijven aandringen op het bestaan van andere perspectieven.
De ervaringen van ouders en detransitioners
O'Malley vertelt dat zij de diepste wanhoop tegenkwam bij ouders. Tijdens de lockdown begeleidde zij online een steungroep en hoorde verhaal na verhaal van uiteengevallen gezinnen en van artsen die volgens de ouders niet eerlijk met hen waren. Vaak ging het om gevoelige, wat onhandige, creatieve en intellectuele kinderen die zich op gespannen voet met de wereld voelen. Zij worden volgens haar verleid door de gedachte dat ze met medicijnen een ander, succesvoller persoon kunnen worden met een nieuwe naam en identiteit. Daarnaast wijst zij op detransitioners: mensen die tot de conclusie komen dat ze de verkeerde keuze hebben gemaakt. Tot haar schrik ontdekte zij dat zij na die conclusie vaak uit de klinieken worden ontslagen en er alleen voor komen te staan, omdat de behandeling als experimenteel wordt aangeduid.
Kritiek op WPATH en de roep om debat
Volgens O'Malley heeft WPATH veel werk gestoken in nieuwe standaarden voor zorg, met een groot aantal auteurs en jaren tussen de versies. Toch koos de organisatie er volgens haar voor wel hoofdstukken te wijden aan onderwerpen als eunuchen en non-binaire mensen, maar geen hoofdstuk aan detransitioners. Zij verwijst ook naar een uitspraak die bij de opening van het andere congres zou zijn gedaan, namelijk dat men weliswaar recht op vrije meningsuiting heeft, maar ook het recht om naar anderen niet te luisteren. O'Malley vindt dat de onderliggende bewijsvoering van lage kwaliteit is en dat kritiek daarop tot nu toe op een muur van weerstand stuitte.
Een brede tent en de oproep om te organiseren
O'Malley pleit voor een "brede tent" waarin uiteenlopende disciplines elkaar ontmoeten: therapeuten, artsen, feministen, advocaten, leraren, filosofen en sociaal commentatoren. Het doel is volgens haar niet om consensus te bereiken, maar om beschaafde en intelligente meningsverschillen toe te laten, in de overtuiging dat dat tot betere uitkomsten leidt. Zij noemt het opvallend hoeveel organisaties sinds ongeveer 2015 en 2016 zijn ontstaan en bijeengekomen, met meer dan vijfentwintig groepen onder de aanwezigen. Geïnspireerd door de toegeschreven laatste woorden van activist Joe Hill — "don't mourn, organize" — sluit zij af met de boodschap dat de beweging zich uit deze situatie kan organiseren en dat dit volgens haar een keerpunt en een nieuw hoofdstuk markeert.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.