The Bigger Picture Conference — voorbij transitie paneldiscussie
Op The Bigger Picture Conference 2023 werd een paneldiscussie gehouden over de vraag wat er bestaat voor mensen die voorbij hun transitie willen kijken —
Over deze paneldiscussie
Deze video is een paneldiscussie op The Bigger Picture Conference, waarin een groep mensen aan het woord komt die hun transitie achter zich hebben gelaten. Aan tafel zitten onder anderen jet, Michelle, Laura Becker, Camille Kiefel, Richie Herron en Helena. Ieder van hen vertelt op welke leeftijd het transitieproces begon en wanneer het stopte. De verhalen lopen sterk uiteen: sommigen begonnen al als tiener met blokkers en hormonen, anderen pas in de twintig of dertig. Wat hen verbindt, is dat ze allemaal terugkijken op een ingrijpend traject en proberen woorden te vinden voor wat ze hebben doorgemaakt.
Wat detransitie voor hen betekent
Een groot deel van het gesprek gaat over taal. Verschillende deelnemers worstelen met het woord "detransitie". Richie omschrijft het liever als herstel, en stelt dat transitie voor hem een manier was om met onverwerkt trauma om te gaan. Laura spreekt over zelfacceptatie en gebruikt termen als overlever van medisch trauma; ze benadrukt dat detransitie op zichzelf een neutraal begrip is dat politiek geladen kan raken. Helena beschrijft haar eigen ervaring als zwart-wit: jarenlang hield ze vast aan een alomvattend geloofssysteem, tot het op een gegeven moment niet meer te dragen was. Meerdere panelleden noemen het herwinnen van zelfvertrouwen en het opnieuw leren vertrouwen op de tastbare werkelijkheid als kern van hun proces.
Publiek spreken en de omgang met media
Een terugkerend thema is de druk die ontstaat wanneer detransitioners hun verhaal publiek maken. Verschillende deelnemers vertellen dat ze werden uitgenodigd om te getuigen bij wetsvoorstellen of mee te werken aan interviews, en dat ze zich daarbij soms gebruikt voelden. Camille beschrijft hoe haar verhaal politiek werd ingezet en hoe weinig nazorg er was voor de lichamelijke complicaties die ze overhield. Richie en jet waarschuwen dat te snel naar buiten treden het herstel in de weg kan staan. Jet noemt het stellen van grenzen en het bewaken van eigen autonomie als belangrijkste les: alleen op eigen voorwaarden spreken, zonder tussenkomst van een journalist of agenda.
Wat heeft geholpen
Op de vraag wat hen geholpen heeft, noemen de panelleden uiteenlopende dingen. Voor Richie was het contact met andere detransitioners onmisbaar, omdat alleen zij echt begrijpen wat lichamelijk verlies betekent; tegelijk benadrukt hij dat therapie maar tot op zekere hoogte kan helpen wanneer lichaamsdelen verloren zijn. Laura wijst op het belang van rolmodellen en mentoren, en op het maken van plannen voor de toekomst. Michelle vertelt hoe ze door beweging, een gezonder eetpatroon en hiken haar lichaam weer leerde waarderen. Camille richtte zich op haar fysieke gezondheid en ontstekingswaarden nadat artsen haar klachten lange tijd als psychisch afdeden. Helena beschrijft een nieuwsgierige, onderzoekende houding en het opnieuw opbouwen van haar wereldbeeld. Verschillende deelnemers spreken over het leren accepteren van hun lichaam en hun vrouwelijkheid, en over dankbaarheid in plaats van strijd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.