Bigger Picture Conferentie Denver: Het verloren jongens-panel
Dit panelgesprek, gemodereerd door Benjamin Boyce op de Bigger Picture Conferentie in Denver (2023), bespreekt hoe jongens en mannen worden beïnvloed door genderideologie en transgendermedicalisering. Deelnemers delen persoonlijke ervaringen over de rol van sociale media, trauma en geestelijke gezondheidszorg bij de toename van genderdysforie bij jongens. Een zeldzame focus op de mannelijke kant van het detransitieverhaal.
Over dit panel
Dit panelgesprek werd opgenomen tijdens de Bigger Picture Conferentie in Denver (2023) en gemodereerd door Benjamin Boyce. De aanleiding was dat in het debat over genderdysforie meestal de aandacht naar meisjes en jonge vrouwen uitgaat, terwijl jongens en mannen onderbelicht blijven. De panelleden besloten daarom de term "Lost Boys" als invalshoek te nemen — een term die volgens Alistair niet door hemzelf is bedacht, maar door de oudergroep zelf werd voorgesteld als titel voor zijn artikelenreeks. Aan tafel zaten onder anderen Karina, die zelf een transitie heeft doorgemaakt en weer is teruggekeerd, en psychotherapeut Marcus Evans, samen met Joe en anderen die met jongens en mannen werken.
Hoe jongens "verloren" raken
Karina vertelt dat zij geen mannelijke rolmodellen had om naar op te kijken: haar vader was veertig jaar ouder dan haar moeder en zij kon zich niet voorstellen ooit zo'n oude man te worden. Haar moeder, die met haar handen werkte en motoren uit elkaar haalde, voelde juist herkenbaarder. Karina had moeite om vriendschappen met leeftijdgenoten te sluiten en kwam op het idee dat ze, als ze een meisje zou zijn, niet langer zou worden weggestuurd bij het spelen en niet langer zou worden gepest. Transitie was voor haar vooral een ontsnappingsplan. Marcus Evans benadrukt dat er geen eenduidige verklaring is — het is altijd zowel natuur als opvoeding. In de kleine groep die hij ziet, herkent hij wel patronen: een te nauwe band met de moeder waarin de jongen zichzelf niet kan vinden, een afwezige vader of een vorm van wat "toxische mannelijkheid" wordt genoemd, en een afkeer van het eigen lichaam.
Schaamte, agressie en het ontbreken van rolmodellen
Joe merkt op dat de jongemannen die hij ziet zijn beïnvloed door een cultureel klimaat dat mannelijkheid als iets giftigs neerzet. Ze schamen zich voor hun mannelijkheid en haten de masculinisering van hun lichaam wanneer die begint; vluchten in een vrouwelijke identiteit wordt een manier om aan die schaamte te ontkomen. Marcus beschrijft daarnaast een onderdrukking van gezonde agressie: de jongens zijn vaak "brave kinderen" zonder ruimte om te rebelleren, waardoor de strijd om loskomen van de ouders zich richt op het lichaam in plaats van op de psyche. Het panel bespreekt het belang van werk en een roeping, en van positieve archetypen in plaats van onhaalbare idealen. Alistair en Helen waarschuwen tegen zwart-witdenken en tegen het idee dat het leven een nulsomspel zou zijn tussen mannen en vrouwen.
Steun, oordeel en nuance
In de vragenronde komt aan bod waarom mannelijke detransitioners vaak worden afgeschreven en gestigmatiseerd, ook binnen radicaal-feministische kringen. De sprekers pleiten voor luisteren in plaats van oordelen, voor het erkennen van wat we nog niet weten, en voor het niet levenslang vastpinnen van jongeren op gedrag of fantasieën die ze waarschijnlijk ontgroeien. Een moeder uit de zaal benadrukt dat een "zwakke vader" geen norm is; haar man was juist een betrokken vader. Het panel beaamt dat elke route en elk gezin uniek is en dat er niet één oorzaak aan te wijzen valt. Tot slot wordt opgeroepen om jongens ruimte te geven voor eigenschappen die als "vrouwelijk" worden gezien, zonder dat ze daarvoor hun mannelijkheid hoeven op te geven.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.