Camille Kiefel getuigt in Montana over schadelijke genderzorg
In deze officiële getuigenis voor de wetgevende vergadering van Montana beschrijft Camille Kiefel hoe zij als minderjarige door een medisch systeem werd doorgesluisd dat haar klachten verkeerd interpreteerde als genderdysforie. Ze pleit voor wettelijke bescherming van kinderen en betere psychologische begeleiding als eerste stap. Haar getuigenis heeft bijgedragen aan wetgeving die genderzorg bij minderjarigen beperkt.
Over Camille Kiefel
Camille Kiefel is een detransitioner die voor de wetgevende vergadering van Montana getuigde over haar ervaring met genderzorg. In haar getuigenis vertelt ze haar verhaal in de hoop dat anderen behoed worden voor wat haar is overkomen. Ze richt zich tot de leden van de commissie met de woorden dat ze begrijpt dat ook zij zich zorgen maken over het welzijn van mensen die met genderdysforie worstelen, in het bijzonder kinderen. Een deel van haar verklaring werd voorgelezen door Jim Riley, die haar laatste woorden afmaakte nadat haar spreektijd was verstreken.
Een lange weg naar de operatie
Voordat zij geopereerd werd, had Camille naar eigen zeggen twintig jaar aan psychische hulpverlening achter de rug. Ze reageerde niet goed op medicatie, zag een gendertherapeut en onderging twee rondes transcraniële magnetische stimulatie. Ze worstelde met lichamelijk ongemak rond haar borsten en heupen en geloofde oprecht dat ze non-binair was. Ze hoopte dat een operatie haar eindelijk verlichting zou geven. Op 27 augustus 2020 onderging ze een borstoperatie. Medicaid beschouwde de ingreep als medisch noodzakelijk, en haar chirurg en twee hulpverleners op het gebied van geestelijke gezondheid gaven allemaal hun goedkeuring voor deze ingreep, die volgens haar geen biologisch equivalent in de natuur kent.
Complicaties en een gemiste diagnose
Na de operatie kreeg Camille complicaties, waaronder tinnitus die zo luid was dat ze niet kon slapen. Er waren momenten dat ze niet wist of ze de nacht zou doorkomen. Aanvankelijk namen artsen haar serieus, maar daarna werden ze afwijzend. Naast de lichamelijke klachten verergerden ook haar psychische problemen; haar moeder sprak met haar over een mogelijke psychiatrische opname. Toen de artsen haar in de steek lieten, nam ze haar lichamelijke gezondheid in eigen hand. Nadat ze haar fysieke klachten had aangepakt, verdwenen volgens haar de psychische problemen en hield het ongemak rond haar heupen op. Ze concludeert dat de operatie niet was wat ze nodig had en dat ze ernstig verkeerd was gediagnosticeerd.
Gevolgen en haar oproep
Camille beschrijft dat ze achterblijft met een lichaam dat ze als verminkt ervaart. Haar jurken vallen los rond de buste, ze zou graag kinderen willen maar zal ze nooit kunnen voeden, en ook haar relatieleven is geraakt. Ze vertelt dat ze haar oude lichaam nooit terugkrijgt; soms voelt ze zich bijna normaal en vergeet ze even wat er is gebeurd, totdat haar borstkas ergens langs strijkt en ze het zich weer herinnert. Haar voornaamste zorg is dat de wetgever genderzorg zou verbieden zonder alternatieven te bieden. Ze vraagt de commissie om onderliggende lichamelijke gezondheidsklachten te onderzoeken en spreekt het vertrouwen uit dat zij de juiste beslissing zullen nemen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.