Een gendertransitie terugdraaien — Carey Callahan (The Atlantic)
The Atlantic publiceerde een van de vroege journalistieke verslagen over detransitie aan de hand van het verhaal van Carey Callahan.
Over Carey Callahan en The Atlantic
Deze video van The Atlantic vertelt het verhaal van Carey Callahan, een vrouw die opgroeide in Cleveland en haar gendertransitie weer heeft teruggedraaid. Ze vertelt openhartig over haar jeugd, haar transitie naar man en haar uiteindelijke besluit om die stap ongedaan te maken. Het portret is een van de vroege journalistieke verslagen over detransitie en laat zien hoe complex en persoonlijk dit onderwerp is. Callahan begint haar verhaal met de observatie dat verschillende groepen mensen in elke fase van haar leven een probleem met haar hadden: eerst als vrouw, daarna als transman, en nu als gedetransitioneerde vrouw.
Van tomboy naar transitie
Callahan beschrijft hoe haar eerste herinnering aan gender een speelgoedgereedschapsset was die haar het gevoel gaf een tomboy te zijn. Op de middelbare school worstelde ze met het schooluniform en met de reacties van mannen op haar lichaam. Tijdens haar tweede jaar aan Ohio State werd ze seksueel misbruikt, een ervaring die volgens haar bijdroeg aan het gevoel dat ze haar lichaam wilde afleggen. Na haar studie verhuisde ze naar Chicago, waar ze voor het eerst transmannen ontmoette. Haar eerste reactie was intense jaloezie. Ze vond een therapeut en kreeg al na enkele sessies een brief voor hormonen. In oktober 2012 begon ze met testosteron, dat ze om de week injecteerde. In het begin had ze het gevoel dat dit precies was wat ze nodig had.
Spijt en detransitie
Na een verhuizing naar San Francisco verslechterde haar situatie snel. Ze ervoer dat het lastig was als transpersoon werk te vinden en kreeg als passerende transman een donkere kant van mannen te zien, met onder meer verkrachtingsgrappen. Ze raakte wanhopig en dacht maandenlang dagelijks aan zelfdoding. Op een gegeven moment besefte ze dat haar problemen geen gendervraagstuk waren maar een traumavraagstuk. Ze keerde terug naar Cleveland en gebruikte zelf het woord spijt: ze ervoer de transitie als verspilling van haar geld en tijd, en als tijd waarin ze niet aan haar dissociatieve klachten werkte. Ze benadrukt dat haar onomkeerbare effecten beperkt waren, maar dat ze het niet opnieuw zou doen.
Publiek spreken en kritiek van alle kanten
Callahan begon te schrijven om haar ervaring te verwerken. Toen een bekende transauteur stelde dat detransitie zeldzaam is, reageerde ze met een YouTube-video, waarmee de detransitie-gemeenschap zichtbaarder werd. Ze vertelt dat ze van twee kanten kritiek krijgt. Fundamentalistische christenen gebruiken haar verhaal om te betogen dat niemand zou mogen transitioneren, terwijl mensen binnen de transgemeenschap haar verwijten dat haar openheid deze groepen materiaal geeft. Ze ontdekte dat een citaat uit haar video door Ryan Anderson van de Heritage Foundation in een boek was gebruikt, wat haar het gevoel gaf diep geschonden te zijn. Toch blijft ze haar verhaal vertellen, in de hoop dat andere mensen met genderdysforie weten dat zij er zijn en het redelijk goed maken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.