Over transitie, activisme en therapie — met Carey Callahan
Detransitioner Carey Callahan bespreekt de complexe verbanden tussen geslachtstransitie, transgenderactivisme en therapeutische praktijken.
Over Carey Callahan
Carey Callahan is een detransitioner en therapeut die in dit gesprek vertelt over haar eigen ervaring met geslachtstransitie en haar werk in de hulpverlening. Ze nam negen maanden testosteron en bleef daarna nog ongeveer anderhalf jaar transgeïdentificeerd voordat ze haar transitie ongedaan maakte. In haar dagelijkse praktijk werkt ze vooral met kinderen met ADHD en oppositioneel-opstandig gedrag. Callahan werd breder bekend door een artikel van journalist Jesse Singal en gaat in dit gesprek in op transitie, activisme en de rol van therapie.
Haar eigen transitie en detransitie
Callahan vertelt dat testosteron in het begin goed voelde, wat ze destijds opvatte als bewijs dat ze de juiste keuze maakte. Uiteindelijk stopte ze niet omdat haar gevoel veranderde, maar omdat ze het financieel niet kon volhouden; ze werkte in de horeca en had weinig geld. Daarna bleef ze zichzelf nog lang als trans man zien en was ze in die periode suïcidaal. Het keerpunt kwam toen ze besefte dat ze haar geluk had vastgemaakt aan iets buiten haar controle: hoe anderen haar zagen. Ze beschrijft hoe lastig het was om de gemeenschap te verlaten, omdat mensen haar wilden vasthouden met labels als non-binair of het voornaamwoord "they", terwijl zij juist afstand wilde nemen van dat idee over zichzelf.
Diagnose, comorbiditeit en therapie
Volgens Callahan laat de literatuur hoge percentages bijkomende diagnoses zien bij transgeïdentificeerde jongeren, zoals depressie, angst, bipolaire stoornis en autisme. Haar eigen veronderstelling is dat veel van deze beelden dissociatieve ervaringen omvatten. Ze maakt zich zorgen dat counselors en therapeuten een simplistisch identiteitsmodel aangeleerd krijgen, terwijl ze weinig training ontvangen in dissociatieve symptomen, OCD, persoonlijkheidsstoornissen of autisme — beelden waarbij iemand klachten kan verwarren met genderdysforie. Als gedetransitioneerde therapeut zou ze zelf geen cliënten met genderdysforie behandelen, omdat ze kwetsbaar zou zijn voor beschuldigingen van conversietherapie.
Activisme en medische keuzes bij minderjarigen
Callahan maakt onderscheid tussen geïnformeerde toestemming voor volwassenen en de behandeling van minderjarigen. Ze wijst op het gebrek aan onderzoek naar wat puberteitsremmers op lange termijn doen, niet alleen voor de botstructuur maar ook voor hersenontwikkeling, organen, vruchtbaarheid en seksueel functioneren. Ze noemt sociale besmetting reëel en ziet vriendengroepen ideeën beïnvloeden, maar maakt zich pas zorgen wanneer medische ingrepen in beeld komen, omdat lichamelijke veranderingen blijvend kunnen zijn. Over het activisme is haar grootste kritiek het ontbreken van strategie: het van platforms verwijderen van critici maakt de beweging in haar ogen niet sympathieker. Ze stelt dat activisten en therapeuten beide zouden moeten streven naar zichzelf overbodig maken, en dat zelfreflectie nodig is om te weten wanneer het tijd is om te stoppen met vechten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.