Carey Callahan — transitie, activisme en therapie (Benjamin Boyce)
Carey Callahan deelt bij Benjamin Boyce haar persoonlijke verhaal over transitie en detransitie en hoe die ervaringen haar hebben gevormd als therapeut.
Over Carey Callahan
In dit gesprek met Benjamin Boyce vertelt Carey Callahan over haar eigen transitie en detransitie en over haar werk als therapeut. Ze nam negen maanden testosteron en stopte daarmee niet omdat ze van gedachten was veranderd, maar omdat het financieel niet langer vol te houden was. Ze bleef daarna nog ongeveer anderhalf jaar trans-geidentificeerd. Pas toen ze ging nadenken over hoe ongelukkig dat idee haar maakte, kwam ze tot een omslag. Ze beschrijft hoe ze haar geluk had vastgepind op iets buiten haar controle: of anderen haar als man zagen. Dat losmaken bleek voor haar belangrijker dan de wereld veranderen. Inmiddels werkt ze als therapeut, vooral met kinderen met ADHD en oppositioneel gedrag.
Detransitie en onderzoek
Callahan reageert op het idee dat detransitioners statistisch te klein in aantal zijn om relevant te zijn. Ze wijst erop dat er bijna geen onderzoek bestaat naar hoe vaak detransitie voorkomt. Het ene Zweedse onderzoek dat ze noemt, een langlopende zoektocht in openbare registers, telde alleen mensen die hun geslacht eerst juridisch lieten wijzigen en het daarna weer terugdraaiden. Zelf zou ze in die opzet niet meetellen, omdat ze haar geslacht nooit juridisch veranderde. Ze vindt dat detransitioners een opkomende groep vormen en dat hun bestaan en ervaringen het bespreken waard zijn, los van wat dat zou betekenen voor andermans transitie. Ook benadrukt ze dat trans-geidentificeerde jongeren vaak andere diagnoses tegelijk hebben, zoals depressie, angst, bipolaire stoornis en autisme, en dat dissociatieve ervaringen daarbij een rol kunnen spelen.
Minderjarigen en ontbrekende kennis
Een groot deel van het gesprek gaat over transitie bij minderjarigen. Callahan maakt onderscheid tussen geinformeerde toestemming voor volwassenen en de heel andere vraag hoe we omgaan met kinderen. Ze wijst op het voordeel van wachten tot volwassenheid, zoals het behoud van vruchtbaarheid, en op het gebrek aan onderzoek naar wat puberteitsremmers doen met hersenontwikkeling, organen en seksueel functioneren op lange termijn. Volgens haar wordt kritisch nadenken hierover vaak afgeknepen. Ze beschrijft hoe counselors en therapeuten een simpel identiteitsmodel aangeleerd krijgen, terwijl onderwerpen als dissociatie, OCD, persoonlijkheidsstoornissen en autisme nauwelijks aan bod komen. Daardoor ontstaat volgens haar een blinde vlek bij klachten als "mijn lichaam voelt verkeerd".
Activisme, strategie en de rol van de therapeut
Callahan uit kritiek op een gebrek aan langetermijnstrategie in het activisme. Mensen van Twitter weren of critici het zwijgen opleggen maakt volgens haar geen sympathieke indruk en helpt het bredere doel niet. Ze plaatst de plotselinge aandacht voor dit onderwerp ook breder: media zoeken aandacht, en zowel links als rechts halen er iets uit. Ze vindt dat activisten zichzelf zouden moeten afvragen of ze verslaafd zijn aan strijd, net als een goede therapeut die ernaar streeft zichzelf overbodig te maken. Over haar eigen werk zegt ze dat veel supervisie, goede grenzen en bescheidenheid haar helpen om clienten niet afhankelijk te maken. Vanwege haar achtergrond zou ze zelf geen clienten met genderdysforie behandelen, om zich niet kwetsbaar te maken voor beschuldigingen van conversietherapie.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.