Cass-rapport onthult 'wankele' genderzorg voor kinderen
Analyse van het Cass-rapport dat de genderzorg voor kinderen in Engeland als wankel bestempelt en de claims over suïcidepreventie door transitie kritisch beoordeelt. Het rapport concludeert dat de angst dat jongeren zonder transitie zelfmoord zullen plegen onvoldoende wetenschappelijk onderbouwd is en tot overbehandeling heeft geleid.
Over deze uitzending
In dit televisiegesprek wordt het Cass-rapport besproken, het onderzoek dat onder leiding van de gepensioneerde kinderarts dr. Hilary Cass de genderzorg voor kinderen binnen de NHS in Engeland onder de loep nam. Aan tafel zitten huisarts dr. Louise Irving en Kate Barker, directeur van de LGB Alliance. Zij reageren op de bevindingen van het rapport, dat geen sterke wetenschappelijke onderbouwing vond voor de gangbare genderbehandelingen bij minderjarigen. Naar aanleiding van het rapport gaf NHS England aan de bevindingen te bestuderen en droeg het klinieken op om eerste afspraken voor jongeren onder de 18 te pauzeren.
Een wankele bewijsbasis
Volgens de sprekers laat het rapport zien dat er opvallend zwak bewijs is voor veel van de genderbehandelingen die tot nu toe werden toegepast, waaronder puberteitsremmers en cross-sekshormonen. Dr. Irving stelt dat klokkenluiders die hier jarenlang voor waarschuwden nu in het gelijk worden gesteld. Zij noemt het rapport grondig onderzocht en goed onderbouwd, en betoogt dat genderzorg voor kinderen niet als uitzonderlijk behandeld zou moeten worden, maar net als andere vormen van psychische nood holistisch en op basis van bewijs. De behandelingen werden volgens haar toegepast met blijvende, onomkeerbare gevolgen, terwijl een deugdelijke onderbouwing ontbrak en kritiek lange tijd werd genegeerd.
Verschuivend profiel en onderliggende problematiek
In het gesprek wordt opgemerkt dat de groep jongeren die zich meldt sterk is veranderd: waar het eerder vooral om jongens ging, betreft het nu overwegend meisjes in de vroege tienerjaren. Er klinkt een fragment van dr. Cass die deze verschuiving beschrijft. Dr. Irving wijst erop dat veel van deze jongeren te maken hebben met meervoudige problematiek, zoals neurodiversiteit, depressie, angst, nadelige jeugdervaringen of een achtergrond in de jeugdzorg. Zij betoogt dat hulpverlening die nood beter zou kunnen adresseren in plaats van te bevestigen dat er iets mis is met het lichaam. Ook wijst zij op de onderbezetting van de jeugd-ggz (CAMHS), met lange wachttijden tot gevolg.
De claim over zelfdoding
Een terugkerend punt is de bewering dat jongeren zonder transitie geneigd zouden zijn tot zelfdoding. Kate Barker stelt dat ouders volgens haar onverantwoord onder druk worden gezet met deze boodschap en dat het rapport deze claim grondig heeft weerlegd. Zij pleit voor het sluiten van het mazen waardoor particuliere en online klinieken deze middelen kunnen verkopen, ook vanuit het buitenland. Barker en Irving benoemen daarnaast dat een groot deel van de aangemelde kinderen op het gelijke geslacht valt, en uiten zorg dat gendernon-conformiteit als een aandoening wordt behandeld in plaats van als iets dat vaak vanzelf uitmondt in een homoseksuele of biseksuele volwassenheid.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.