De Cass Review: is de transgemeenschap wederom teleurgesteld?

Over Katie Johnen

In dit Engelstalige interview spreekt Katie Johnen, die zichzelf omschrijft als pleitbezorger voor sociale rechtvaardigheid en die zich langdurig heeft uitgesproken over kwesties rond genderidentiteit, seksualiteit, diversiteit en inclusie. Aanleiding voor het gesprek is de publicatie van de Cass Review, het onderzoek onder leiding van Hilary Cass naar de zorg voor kinderen met genderdysforie. De review concludeerde dat kinderen in de steek zijn gelaten doordat de genderzorg niet voldoende op wetenschappelijk bewijs was gebaseerd. Johnen reageert genuanceerd en plaatst de bevindingen in een bredere context van jeugd-ggz en maatschappelijk debat.

Een tekort aan zorg en middelen

Volgens Johnen is het grootste probleem dat zorgprofessionals na de review in verwarring achterblijven. Jarenlang was er druk om de genderzorg uit te breiden, en nu de Cass Review op de rem trapt, verdwijnen de jongeren en hun behoeften niet zomaar. Zij benadrukt dat de jeugd-ggz (Child and Adolescent Mental Health Services) ernstig onderbemand en onderbekostigd is, met wachttijden die kunnen oplopen tot maanden of jaren, vergelijkbaar met de wachttijd voor een genderidentiteitskliniek. Genderdysforie of genderincongruentie ziet zij als één onderdeel van een bredere crisis in de mentale gezondheid van jongeren. Wie alleen op de rem trapt zonder het gat in de financiering en hulpverlening te dichten, lost de crisis volgens haar niet op. Ook andere trajecten, zoals een ADHD-beoordeling, een eetstoornisbehandeling of hulp bij zelfbeschadiging, verdienen evenveel aandacht en zouden gelijkwaardig behandeld moeten worden aan lichamelijke aandoeningen.

Polarisatie en geïnformeerde keuzes

Johnen wijst op de verhitte, sterk gepolitiseerde sfeer rond dit onderwerp, die zij in lijn met Cass omschrijft als een toxische, stormachtige discussie. Het rapport zelf lost die polarisatie niet op: het werd direct veroordeeld door trans-activisten en geprezen door gendercritische activisten, van wie sommigen vinden dat het nog niet ver genoeg gaat. Daardoor blijft de oproep van Cass tot een gematigde, holistische en op menselijkheid gerichte benadering onderbelicht. Zij benoemt ook het belang van werkelijk geïnformeerde keuzes. Zo noemt zij dat ouders en kinderen niet altijd werd verteld wat bepaalde behandeltrajecten betekenen, bijvoorbeeld dat puberteitsremmers latere lichamelijke ontwikkeling konden beïnvloeden. Daarbij verwijst zij naar het boek Time to Think van Hannah Barnes, waarin dergelijke signalen worden beschreven.

Ruimte voor dialoog en nuance

Een rode draad in haar betoog is de noodzaak van dialoog. Johnen betreurt dat het debat de afgelopen jaren grimmiger werd en dat sommige organisaties geen ruimte lieten voor gesprek. Zij pleit ervoor dat gesprekken plaatsvinden met meerdere stemmen, niet enkel twee tegenover elkaar staande kampen met iemand in het midden, maar ook gematigde stemmen aan beide uiteinden. Tegen tribale loyaliteit in de politiek pleit zij voor onafhankelijk denken en de ruimte om het op punten met de tegenpartij eens te zijn. Ze haalt F. Scott Fitzgerald aan, die stelde dat het kenmerk van grote intelligentie is om twee tegenstrijdige waarheden tegelijk te kunnen vasthouden, en bepleit overtuigingen losjes vast te houden, omdat later bewijs aan het licht kan komen dat een andere richting wijst. Zo ontstaat ruimte voor discussie in plaats van voor een nieuwe doctrine.

Bronnen

• YouTube — De Cass Review: is de transgemeenschap wederom teleurgesteld?