Hoe het Cass Review de trans-cultus ontmaskerde — spiked podcast
De spiked podcast bespreekt hoe het Cass Review de trans-cultus ontmaskerde en wat dit betekent voor de toekomst van de genderzorg.
Over de spiked podcast
In deze aflevering van de spiked podcast bespreekt presentator Lauren Smith samen met Tom Slater en columnist Ella Whelan de bevindingen van het Cass Review, het onafhankelijke onderzoek naar de genderzorg voor kinderen in Engeland. Het Cass Review werd uitgevoerd door Hillary Cass, voormalig voorzitter van het Royal College of Paediatrics. De deelnemers plaatsen de uitkomsten in een bredere maatschappelijke context en stellen de vraag wat er nu moet gebeuren.
Wat het Cass Review laat zien
Volgens de sprekers bevestigt het rapport veel van de punten die gendercritische stemmen al langer maakten. Wat werd gepresenteerd als gend, of gender affirming care, blijkt niet onderbouwd door betrouwbaar bewijs. Voor puberteitsremmers is er volgens het rapport geen overtuigend bewijs dat ze genderdysforie verlichten; voor cross-sekshormonen geldt iets vergelijkbaars, en het rapport adviseert clinici uiterste voorzichtigheid bij het voorschrijven aan jongeren van zestien jaar en ouder. Ook bij sociale transitie, het veranderen van naam en voornaamwoorden, ontbreekt bewijs van nut, terwijl het de kans kan vergroten dat een kind het medische pad opgaat. De deelnemers wijzen erop dat de meerderheid van deze kinderen op het gelijke geslacht valt, en vaak worstelt met andere problemen. Cass benoemt daarnaast de tekortkomingen van de NHS zelf, zoals de lange wachtlijsten.
De maatschappelijke en institutionele dimensie
De sprekers benadrukken dat dit niet alleen een medisch vraagstuk is. Volgens het rapport ging het vijftien jaar geleden om ongeveer vijftig verwijzingen, voornamelijk jongens, terwijl het nu om duizenden gaat, met een sterke toename van meisjes. Ze vragen zich af waarom volwassenen, ouders, leraren en hulpverleners, vaak niet in staat bleken grenzen te stellen. Ook de rol van sociale media en het fenomeen van sociale beïnvloeding komen aan bod. De deelnemers verwijzen naar klokkenluiders bij de Tavistock-kliniek, zoals David Bell en het echtpaar Susan en Marcus Evans, die al in 2004 aan de bel trokken maar lange tijd werden genegeerd. Ella Whelan beschrijft een eerder interview met de Evans, die vertelden hoe kinderen soms na slechts twee gesprekken op een medisch traject werden gezet. Verder noemen ze WPATH, waarvan de richtlijnen volgens hen onder vuur zijn komen te liggen wegens gebrek aan onderbouwing.
Reacties en de weg vooruit
Opvallend vinden de sprekers de gedempte reactie van organisaties die jarenlang gender affirming care bepleitten. Ze bekritiseren het frame dat de discussie vooral toxisch of een cultuuroorlog zou zijn, omdat dat de mensen die het onderwerp aankaartten gelijkstelt aan hun tegenstanders, terwijl juist klokkenluiders, journalisten en campagnevoerders persoonlijke en professionele risico's namen om dit aan het licht te brengen. Tegelijk waarschuwen ze dat de ideologie diep verankerd zit in instellingen, media en politiek, en dat organisaties als Mermaids en Stonewall blijven bestaan. Private klinieken en regionale hubs kunnen bepaalde behandelingen voortzetten. Ze zien het rapport als een belangrijk beginpunt, maar zeker niet als het einde van het debat.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.