Chloe Cole klaagt haar artsen aan wegens operaties als tiener — Megyn Kelly
Detransitioner Chloe Cole legt in gesprek met Megyn Kelly uit waarom ze juridische stappen onderneemt tegen de artsen en instelling die haar als minderjarige een dubbele mastectomie uitvoerden. Ze beschrijft de impact van de ingrepen op haar leven en de redenen waarom ze de verantwoordelijken ter verantwoording wil roepen. Historisch als een van de eerste rechtszaken van detransitioners tegen hun voormalige zorgverleners.
Over Chloe Cole en Megyn Kelly
In dit gesprek vertelt detransitioner Chloe Cole aan presentator Megyn Kelly over haar ervaringen met genderbehandelingen die zij als minderjarige onderging en over de rechtszaak die zij daarna tegen haar voormalige zorgverleners aanspande. Cole leefde een tijd onder de naam Leo en werd door haar omgeving als jongen gezien. Aan tafel zit ook een gast die Chrissy wordt genoemd en die meepraat over de bredere context. Het fragment komt uit de show van Megyn Kelly en is Engelstalig.
Het besluit om te detransitioneren
Cole beschrijft hoe ze op een gegeven moment besefte dat ze niet langer door wilde gaan met haar transitie. Een paar weken later stopte ze met de testosteroninjecties, borg ze haar jongenskleren op en liet ze haar haar weer groeien. Ze vertelt dat het schaamtegevoel al begon voordat ze daadwerkelijk detransitioneerde. Na de operatie merkte ze dat ze zich weer vrouwelijk wilde kleden en presenteren, en dat ze de manier waarop testosteron haar uiterlijk en stem had veranderd, niet beviel; haar stem was veel dieper geworden en daar had ze een hekel aan. Lange tijd dacht ze dat de transitie haar goed deed, waardoor het moeilijk was om te benoemen waar het misging. Omdat iedereen haar inmiddels als jongen kende, leek terugkeren onmogelijk. In het geheim droeg ze soms haar oude meisjeskleren en kocht ze make-up, maar dat versterkte haar schaamte; toegeven dat ze zich had vergist voelde beschamend.
Complicaties en de rechtszaak
Cole vertelt dat de complicaties van haar dubbele mastectomie zich ongeveer twee jaar na de operatie begonnen te tonen. Ze moet dagelijks verband over haar borst dragen. Toen ze haar chirurg benaderde om zowel haar spijt als de complicaties te melden, kreeg ze naar eigen zeggen slechts een kort telefoongesprek waarin hij afwijzend overkwam; zijn advies was om de plek met verband en vaseline te blijven bedekken. Toen ze dat deed, kreeg ze er een huidinfectie van, en dat was voor haar het laatste moment dat ze vertrouwen had in het team dat haar transitie had begeleid. Met juridische bijstand daagt ze de betrokken partijen voor de rechter: een genderspecialist die haar naar de chirurg verwees, de endocrinoloog die haar hormonen voorschreef, het ziekenhuis waar de operatie plaatsvond en haar zorgverzekeraar. Haar doel is om gerechtigheid te krijgen voor wat haar is overkomen en om een precedent te scheppen waarmee andere jongeren in een vergelijkbare situatie hetzelfde kunnen doen.
Bredere context en motieven
Het gesprek verbreedt naar het beleid in de Verenigde Staten. Volgens de tafelgenoten remmen sommige staten deze ingrepen bij minderjarigen af, terwijl Californië zich juist als toevluchtsoord profileert. De gasten stellen dat juridische stappen een belangrijke manier zijn om de praktijk te beïnvloeden, en verwijzen daarbij naar eerdere ophef rond een kliniek in Nashville. Ook wordt gesteld dat niet alleen artsen, maar ook bredere belangen een rol spelen; er wordt verwezen naar een lobby van plastisch chirurgen tegen verboden op operaties bij transgender minderjarigen, en naar opnames waarin medewerkers spreken over de financiele opbrengsten van zulke ingrepen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.