Clementine Breen klaagt bekende genderarts aan na snelle transitie — Gender: A Wider Lens
Clementine Breen vertelt bij Gender A Wider Lens hoe ze een bekende genderarts aanklaagt na een transitie die te snel ging en waarbij ze vindt dat haar belangen onvoldoende zijn meegewogen. Haar zaak is een van de groeiende stroom rechtszaken die artsen en klinieken aansprakelijk stellen voor schade door genderzorg zonder adequate screening.
Over Gender: A Wider Lens en Clementine Breen
In deze aflevering van de podcast Gender: A Wider Lens spreken psychotherapeut Stella O'Malley en jeugdtherapeut Sasha Ayad met Clementine Breen, een twintigjarige vrouw die haar transitie ongedaan heeft gemaakt. Breen vertelt waarom ze een rechtszaak is begonnen tegen de genderarts die haar als kind behandelde. Volgens haar verhaal werd ze vanaf haar twaalfde patiënt bij een bekende Amerikaanse genderkliniek, waarna in korte tijd puberteitsremmers, testosteron en een borstoperatie volgden. De podcastmakers presenteren haar geschiedenis als een voorbeeld van hoe snelle medische transitie bij kinderen kan verlopen.
Een snelle medische route vanaf jonge leeftijd
Breen beschrijft dat ze als kind seksueel misbruikt werd en dat ze pas in de puberteit ongemak met het opgroeien tot vrouw begon te ervaren. Eerder had ze naar eigen zeggen geen tekenen van genderdysforie. Nadat ze op haar twaalfde bij een schoolcounselor twijfels uitsprak, werd ze volgens haar verhaal vrij snel als transgender bestempeld en aan haar klasgenoten als jongen voorgesteld. Tijdens een eerste, korte afspraak bij de genderarts kwamen puberteitsremmers al ter sprake, met een gevoel van urgentie. Ongeveer een jaar later volgde testosteron, en op haar veertiende een borstoperatie. Ze vertelt dat de remmers en hormonen telkens als logische, bijna onvermijdelijke vervolgstap werden gepresenteerd, terwijl teruggaan zelden werd besproken.
Mentale problemen en het uitblijven van diepere zorg
Na de operatie ging het mentaal sterk bergafwaarts, vertelt Breen: ernstige angst, slapeloosheid, dissociatie, hallucinaties, zelfbeschadiging en een suïcidepoging. Ze beschrijft dat behandelaars en haar arts ondanks deze klachten bleven inzetten op het doorgaan met testosteron en op extra psychiatrische medicatie, en dat het stoppen met testosteron nooit werd geopperd. De gesprekken met haar therapeut bleven volgens haar lange tijd oppervlakkig. Haar gezinssituatie, met een broer met een beperking, en het eerdere misbruik werden volgens haar als niet relevant terzijde geschoven.
Detransitie, trauma-therapie en de rechtszaak
Pas later, bij een therapeut gericht op trauma met onder meer DBT en exposure, begon Breen haar geschiedenis anders te begrijpen. Ze stelt dat veel van haar keuzes voortkwamen uit PTSS en angst, niet uit genderdysforie. Toen rond haar zeventiende een baarmoederverwijdering ter sprake kwam, ervoer ze dat als een keerpunt. Nadat ze met testosteron stopte, merkte ze naar eigen zeggen dat haar angst en slapeloosheid afnamen en dat ze emoties weer anders ervoer. Ze beschrijft haar transitie achteraf als een poging om aan kindertrauma te ontsnappen, en betreurt de jaren die ze verloren voelt te hebben. In het gesprek bespreekt ze ook reconstructieve chirurgie na de eerdere operatie en het besluit om haar voormalige arts juridisch aansprakelijk te stellen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.