"Liever dood dan detransitie" — Corinna Cohn reageert
Corinna Cohn, zelf detransitioner, analyseert de schokkende houding die ze heeft waargenomen — dat sommige trans-personen letterlijk liever sterven dan
Over Corinna Cohn
Corinna Cohn spreekt in deze video als iemand die het hele traject van transitie heeft doorlopen. Cohn vertelt al als kind te hebben verlangd om vrouw te worden, richtte zich als tiener volledig op medische ingrepen, leefde vanaf het achttiende levensjaar als vrouw en onderging op negentienjarige leeftijd een geslachtsoperatie. Het grootste deel van het volwassen leven is sindsdien doorgebracht als vrouw. In deze bijdrage kijkt Cohn terug op die jaren en op de gedachte die er aan ten grondslag lag: het idee een "zelfgemaakte vrouw" te zijn, gevormd door intentie in plaats van toeval.
Het besef dat de transitie geen einddoel bereikte
De kern van het verhaal is een omslag. Cohn beschrijft jarenlang de eigen positie te hebben verdedigd zonder onderhandeling of terugtocht, om uiteindelijk tot het inzicht te komen dat die positie onjuist was. Het beeld dat terugkeert is dat van een trap die ophoudt: ondanks elke poging om de laatste stap te zetten van imiteren naar werkelijk worden, bleek die laatste trede niet te bestaan. Cohn benoemt de eigen geschiedenis niet als waardeloos — de geleefde jaren hebben betekenis, voor Cohn en voor de mensen die liefhadden en werden liefgehad. Toch komt daar de erkenning bij dat de poging om het andere geslacht te worden een gedoemde onderneming was.
"Liever dood dan detransitie"
De titel verwijst naar een houding die Cohn omschrijft als de strijdkreet van mensen die zichzelf volledig door hun trans-identiteit zijn gaan definiëren. Cohn plaatst hier een tegengeluid tegenover: om verder te kunnen, moet je een deel van jezelf loslaten. Volgens Cohn rust bij veel mensen een groot aantal andere zaken op die ene pijler van trans-identificatie — vrienden, bevestigende familieleden, officiële erkenning van naam en gendermarkers — terwijl andere pijlers verwaarloosd zijn. Cohn spreekt openhartig over verlies en groei, en stelt dat zelfaanvaarding ligt in heel zijn in plaats van in obediëntie aan een zaak: "mijn vreugde is mezelf zijn".
Verlies, sterfelijkheid en ouderschap
Cohn weeft het thema van de dood door het verhaal heen, niet als dreiging maar als de menselijke werkelijkheid dat alles tijdelijk is. Genoemd worden de eigen vader en grootmoeder in hun laatste levensfase. Cohn beschrijft transitie ook als een symbolische dood: het begraven van de oude naam, het zichzelf opnieuw maken. Bijzonder confronterend is de passage over het eigen kind, dat overweegt te transitiëren onder invloed van influencers die heil beloven in het worden van iets anders. Cohn stelt dat woorden de leegte niet kunnen vullen en dat transitie dat evenmin kan, en schetst het verdriet van een ouder die een kind ziet vasthouden aan een identiteit die de onderliggende pijn niet wegneemt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.